സര്‍ഗ്ഗാത്മകം

വീണ്ടും ജനിക്കുമോ ???

2009-12-09T15:26:00.000+05:30

ഞാന്‍ രണ്ടാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കയാണ് ............

അച്ഛാ......... അമ്മ എന്താ ഇങ്ങനെ നടക്കണേ??

അതെ..മോള്‍ക്ക്‌ ഒരു കുഞ്ഞു അനിയന്‍ വരും ..

എന്നാ ??

കുറച്ചു ദിവസം കഴിയുമ്പോ ...

അനിയന്‍ അമ്മേടെ വയറ്റിലാണോ ...

അതെ മോളെ ..

അമ്മേ......... വേദനിക്കുനുണ്ടോ ??

ഇല്ല... മോള്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണോട്ടോ ....

വീട്ടിനടുത്തു പോലും കൂടെ കളിയ്ക്കാന്‍ ആരും ഇല്ലാത്ത എന്‍റെ മനസ്സില്‍ അച്ഛന്‍റെ ആ വാക്കുകള്‍ വല്ലാത്ത മോഹങ്ങള്‍ തന്നു ...

അന്ന് മുതല്‍ ഞാന്‍ പലതും എന്‍റെ കുഞ്ഞു അനുജന് വേണ്ടി കരുതാന്‍ തുടങ്ങി ..

സ്കൂളില്‍ പോയാല്‍ ,,എല്ലാ കൂട്ടുകാരും സ്വയം മറന്നു കളിക്കുമ്പോള്‍ പോലും

അവനെ ആരേലും കൊണ്ട് പോയാലോന്ന പേടിയാല്‍ എന്‍റെ മനസ് അസ്വസ്ത്മായിരിക്കും.....

അതിനു ശേഷം ഞാന്‍ അമ്മയുടെ അടുത്തെ കിടക്കു ..ആദ്യം അവനെ എനിക്ക് കാണണം ..ആദ്യം കണ്ടാ അവന്‍ എന്നെ മറക്കേ ഇല്ല,,,, എന്നും എന്നോട് കൂടുതല്‍ സ്നേഹം ഉണ്ടാകും,,,,എന്നു ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചു ..

പക്ഷെ ഞാന്‍ ഉറങ്ങുമ്പോള്‍ അടുത്ത് കിടക്കുന്നവരെ ചവിട്ടുകയോക്കെ ചെയ്യുന്നത് കൊണ്ട് എന്‍റെ മോഹം നടക്കാതെ വന്നു ...

പലപ്പോഴും വാശി പിടിച്ച എന്നെ അച്ഛന്‍ തല്ലി...

അതില്‍ പിന്നെ അച്ഛന്‍ എന്‍റെ ശത്രു ആയി ...

അടുത്ത റൂമില്‍ കിടന്നാലും , അമ്മയുടെ വയറ്റില്‍ ഇരുന്നു കണ്ണ് പകുതി അടച്ചു കല്ലിനെ പോലും അലിയിക്കുന്ന ആ നിഷ്കളങ്കമായ അവന്റെ ചിരി സ്വപ്നം കണ്ടു ഉറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി ..

എന്‍റെ എല്ലാ ദിവസങ്ങളും,,,ശ്വാസവും,,,,ഹൃദയത്തിന്‍ മിടിപ്പും,,,അവനു വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു .... അനുജന്‍റെ വരവ് വൈകുന്നത് കൊണ്ടാവാം ..എന്തിനെന്നില്ലാത്ത എന്‍റെ പിടി വാശി വീട്ടിലുള്ളവരെയും ടീച്ചര്‍ മാരെയും അലോസരപ്പെടുത്തി ... അങ്ങനെ ദിവസങ്ങള്‍ ഞാന്‍ യുഗങ്ങളായി തള്ളി നീക്കി കൊണ്ടിരുന്നു ...

ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ നിന്നും വരുകയായിരുന്നു ..

ഒരു കാറില്‍ അമ്മ അച്ഛന്‍റെ തോളില്‍ തല ചാച്ച് കിടക്കുന്നു ...

അമ്മയുടെ മുക്കിന്റെ തുമ്പില്‍ നിന്നും മുത്ത്‌ പോലെ ഒരു വിയര്‍പ്പുതുള്ളി വീഴുന്നതെ ഞാന്‍ കണ്ടുള്ളൂ ... പൊടി പാറി കൊണ്ട് ആ കാര്‍ എന്നെയും കടന്നു പാഞ്ഞു പോയി ... കാര്‍ എന്‍റെ കണ്മുന്നില്‍ നിന്നും മറയും വരെ ഒന്നും മനസിലാകാതെ നിന്ന എന്നെ

അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ ആന്റി കൂട്ടി കൊണ്ട് പോയി ..

നാവ് കൂട്ടി കെട്ടിയ പോലെ നിന്ന എന്നോട് ആന്റി പറഞ്ഞു അവര്‍ നാളെ കുഞ്ഞു വാവയെ കൊണ്ട് വരും ...

ഇതു കേട്ടപ്പോള്‍ എന്നില്‍ നിന്നും വിടര്‍ന്ന നനുത്ത ആ പുഞ്ചിരിയില്‍ കണ്ണുനീരിന്‍ ഉപ്പുരസം ഉണ്ടായിരുന്നു.........

അന്ന് ഞാന്‍ ഉറകത്തില്‍ ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നു നിലവിച്ചു ...അനിയനെ കാണാന്‍ ഇല്ല..അച്ഛനും അമ്മയും കരയുന്നു ....

വീയര്‍പ്പില്‍ കുളിച്ച് , നാവ് അഗാദ ഗര്‍ത്തത്തിലേക്ക് ആണ്ടു , വരണ്ട തൊണ്ടയുമായി ഇരിക്കുന്ന എന്നെ , ആന്റി സ്വപ്നലോകത്ത് നിന്നും തിരികെ കൊണ്ട് വന്നു ...

പിറ്റേ ദിവസം ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ പോയില്ല.......

ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത അവന്‍ , എന്‍റെ കൂടെ കളിക്കുനതും , കൊച്ചരി പല്ല് കാട്ടി ചിരിക്കുന്നതും , ആ നനവാര്‍ന്ന മെയ്യില്‍ ഞാന്‍ തലോടുന്നതും , പിഞ്ചു കൈകളില്‍ മുത്തം കൊടുക്കുന്നതും , ആകാശത്തിലെ മഴവില്ല് പോല്‍ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞു .........

പകല്‍ അന്തിയോളം ഞാന്‍ കാത്തിരിന്നു.....അവര്‍ വന്നില്ല...

ആന്റിയുടെ സാന്ത്വനപ്പെടുതലുകള്‍ എനിക്ക് ആശ്വാസം പകര്‍ന്നു തന്നിരുന്നില്ല ...... എന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ കണ്ണുനീര്‍ കിനിഞ്ഞു തുടങ്ങി ...

ആന്റി പാല്‍ തന്ന പാത്രം ഞാന്‍ തറയിലിട്ടു,,,അടിച്ചു കരയുന്നതിനേക്കാള്‍ ഒച്ച എന്‍റെ ഹൃദയമിടിപ്പിനുണ്ടായിരുന്നു.......കരഞ്ഞു തളര്‍ന്നു ആ പടി വാതില്‍ക്കല്‍ കിടന്നു ഞാന്‍ ഉറങ്ങി ..സൂര്യന്‍ പടിഞ്ഞാറു നിന്നു മറഞ്ഞതും അതെ കാര്‍ മുറ്റത്തു വന്നു നിന്നു..

എന്‍റെ കണ്ണ് നീരെല്ലാം ആവിയായി ...ഞാന്‍ ഓടി കാറിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു...

പഴയ പോലെ അമ്മ കരയുകയാണ് .... ചെങ്കട്ട പോലെ ചുവന്നിരിക്കുന്ന അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ ഉദിച്ചുയരുന്ന ആദിത്യ ഭഗവാനെ നേര്‍ക്കുനേരെ കണ്ടപോല്‍ എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ ചിമ്മി ...

അമ്മയുടെ ആ വലിയ വയര്‍ കാണാനില്ല .. അനിയനെ ഞാന്‍ അവിടെ എല്ലാം തിരഞ്ഞിട്ടും കണ്ടില്ല....ഉള്ളില്‍ ആളുന്ന തീയുമായി എന്‍റെ ' അനുജനോ ' ....എന്ന് ചോദിച്ച എന്നോട് അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു,

അവന്‍ ഇപ്പം വരുന്നില്ല പിന്നെ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞുന്നു...അപ്പോള്‍ അമ്മയുടെ തേങ്ങല്‍ എന്‍റെ പിഞ്ചു ഹൃദയത്തെ കീറി മുറിക്കുന്നതായിരുന്നു.. ...

എന്തിനാ അവന്‍ വരണില്ല എന്ന് പറഞ്ഞത് ????

ഞാന്‍ അവനു വേണ്ടി കാത്തു വച്ച വളപ്പൊട്ടുകളും , നന്നായി പഴുത്തു ചുവന്ന നെല്ലികയും , പെന്‍സില്‍ തുണ്ടുകളും , എടുത്തു അമ്മയുടെ മടിയിലെക്കിട്ടു ഇപ്പോ കാണണം എന്ന് വാശി പിടിച്ച എന്നെ നെഞ്ചോടു ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു അമ്മ പൊട്ടി കരഞ്ഞു ........

കരഞ്ഞു തളര്‍ന്നു മയക്കത്തിലേക്കു അടര്‍ന്നു വീണ ഞാന്‍ എണീക്കുംപോള്‍ , അച്ഛന്റെ കയ്യില്‍ ഒരു വെള്ള തുണിക്കെട്ട്...

അച്ഛാ എന്താ ഇതു.....എന്‍റെ അനുജനാണോ?? അവന്‍ വന്നോ??

കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളികള്‍ ആദ്യമായി അച്ഛന്‍റെ കവിള്‍ തടത്തെ നനക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു ...

മിണ്ടല്ലേ...മിണ്ടിയാല്‍ പാപം കിട്ടും.....ഇടറുന്ന സ്വരത്തില്‍ അച്ഛന്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞപോള്‍ , ഞാന്‍ മിണ്ടിയില്ല.....

നീറുന്ന ഹൃദയവുമായി , എന്‍റെ പൊന്നനുജനെ എന്നെന്നേക്കുമായി ഉറക്കി കിടത്താന്‍ പൂഴി മണ്ണില്‍ അച്ഛന്‍ ആഞ്ഞു വെട്ടുമ്പോള്‍ ....

അടക്കാനാകാത്ത നൊമ്പരത്തില്‍ മുങ്ങി ...സത്യമറിയതെ.....ശൂന്യതയിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടു..... ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു....

" അവന്‍ എന്താ വരാത്തെ ?? "

ഗസ്റ്റ് ലെക്ച്ചര്‍

2009-12-03T08:45:00.000+05:30

ഞാന്‍ കൈമനം വിമന്‍സ് പോളി ടെക്നിക്കില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലം....ഓര്‍ത്തെടുത്തല്‍ ഏകദേശം ഒരു മൂന്നു നാല് വര്‍ഷത്തെ പഴക്കമേ ഉള്ളു...

കൈമനം അറിയല്ലോല്ലേ??

തംമ്പാനൂരില്‍ നിന്ന് പാപ്പനം കോട് വഴി പോകുന്ന ഏതൊരു ബസ്സില്‍ കയറി,,, നാല് രൂപ കൊടുത്തു,,,, ' പോളിടെക്നിക്ക് ' എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ സന്തോഷപൂര്‍വ്വം അവിടെ കൊണ്ടാക്കും .

ഈ പോളി ടെക്നിക്കിലെയൂം തൊട്ടപ്പുറത്തെ എന്‍ എസ് എസ് വിമന്‍സ് കോളേജിലെയും സുന്ദരികളായ തരുണീമണികളെ കൊണ്ടു സംമ്പുഷ്ഠമാണ് കൈമനം ...സ്വയം പുകഴ്ത്തല്‍ അല്ലാട്ടോ..

എന്തിനു ഏറെ പറയുന്നു..... പേരിനു പോലും ഒരു ആണ്‍ തരി , ഒരു രണ്ടു കിലോമീറ്റര്‍ ചുറ്റളവില്‍ ഇല്ല...

സത്യത്തില്‍ ഒരു വനിതാ ജയില്‍ .... മൂന്നു വര്‍ഷം ഈ മതില്‍ കെട്ടിനുള്ളില്‍ കഴിഞ്ഞു കൂടിയതോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇപ്പോളും ആ ഞെട്ടല്‍ മാറുന്നില്ല.....

ആകെ ക്ലാസ്സ്‌ എടുക്കുന്ന രണ്ടു സറുമ്മാര്‍ ഉണ്ട് അവരും ദേ പെന്‍ഷന്‍ ആവുകയാണ് ....

അങ്ങനെ ആ വാതിലും അടഞ്ഞു ...

ഒരു രക്ഷയും ഇല്ലാതെ , ടയര്‍ പഞ്ചറായ പാണ്ടി ലോറി , തേരി തള്ളി കയറ്റുന്ന പോലെ ദിവസങ്ങള്‍ തള്ളി നീക്കുമ്പോഴാണ് , ഗസ്റ്റ് ലെച്ചറിനു വേണ്ടിയുളള ഇന്റര്‍വ്യൂ നടക്കുനുണ്ട് എന്ന വാര്‍ത്ത‍ അറിഞ്ഞത് .....

ഹോ .....ഏതേലും ഒരു സുന്ദര കുട്ടന്‍ വരാതിരിക്കില്ല ...

പിന്നെ ഉള്ള എല്ലാ ദിവസവും ,, മൂന്നു നേരം സ്റ്റാഫ്‌ റൂമില്‍ കേറി നോക്കും ... ഗസ്റ്റ് ലെച്ചര്‍ വന്നോ എന്നറിയാന്‍ ....

എവിടെ ......ഇവിടം ഒരു ബാലികേറാ മല പോലെ ആണോ എന്നൊരു സംശയം.....

കാത്തിരിപ്പിനു ഒടുവില്‍ അന്ത്യമായി...

ദേ വന്നു ഒരു ഗസ്റ്റ് ലെച്ചര്‍ ‍...

ഒന്നാം വര്‍ഷ ഇലക്ട്രോണിക്സില്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നു...ഒളിഞ്ഞു നോക്കിയാണ് വിവരം സുന്ദരികള്‍ പറഞ്ഞത് ...

നമ്മുടെ മൂന്നാം വര്‍ഷ ഇലക്ട്രോണിക്സ ക്ലാസ്സ്‌ രണ്ടാം നിലയിലാണ്‌ ..

ക്ലാസ്സില്‍ ഗസ്റ്റ് ലെച്ചറെ ഓര്‍ത്തിരിക്കയാണ് എല്ലാരും....

പൊടുന്നനെ അവെടെങ്ങും കണ്ടിട്ടിലാത്ത ഒരു പയ്യന്‍ ക്ലാസ്സിലെക്ക് ചാടി കയറി ഓടി വന്ന് ബുക്ക്‌ മേശ മേല്‍ വച്ച് ചോക്ക് എടുത്തു എഴുത്തു തുടങ്ങി ..

" മോഡേണ്‍ കമ്മ്യൂണിക്കേഷന്‍ "...

പിന്നെ എല്ലാം പെട്ടെന്ന് ആയിരുന്നു....

ബോര്‍ഡില്‍ ബ്ലോക്ക് ഡയഗ്രാമുകള്‍ മലരണി കാടുകള്‍ പോലെ തിങ്ങി വിങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു .... ആ മനുഷ്യന്‍ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു...അങ്ങോട്ട്‌ പോകുന്നു.... ഇങ്ങോട്ട് പോകുന്നു....തെക്ക് വടക്ക് നടക്കുന്നു.....ടെസ്റ്റ്‌ മറിക്കുന്നു ..ആകെ ഒരു ബഹളം തന്നെ ...

അയ്യോ ..... സര്‍ ആണ്

നമ്മള്‍ എല്ലാം ബഹുമാനസൂചകം എന്നോണം ചാടി എണീറ്റു..

സര്‍ ചോദിച്ചു...... എന്താ ..എന്താ...എന്താടേ... (പാവം പേടിച്ചു പോയി)

ഒന്നും ഇല്ല സാര്‍ ഗുഡ് മോര്‍ണിഗ്ഗ്ഗ്ഗ്ഗ്ഗ്ഗ് ...

ഹോ ..

ആരുടെങ്കിലും കയ്യില്‍ വെള്ളം ഉണ്ടോടോ....

ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല ....

കണ്ടയിടതെല്ലാം ഓടി കയറി ഇരുന്ന് , വെള്ളം കണ്ടിട്ട് മാസങ്ങളായ ഒരു ചുവന്ന ഷര്‍ട്ടും , നിറം ഏതാന്ന് തിരിച്ചറിയാന്‍ വയ്യാത്ത ഒരു വലിയ പാന്റും , മുഖത്തൊരു കണ്ണാടിയും,കൈയിലെ ചോക്കും , വായ തുറന്നുള ആ നില്‍പ്പും കണ്ടു , വെള്ളം ഇല്ല എന്ന് പറയാന്‍ എനിക്ക് മനസ്സു വന്നില്ല ....

ഉണ്ട് സര്‍ ......വെള്ളം കുടിക്കാനുള്ള ത്വര എന്നോണം സര്‍ എന്‍റെ നേര്‍ക്ക്‌ നോക്കി...

ഫില്‍റ്ററില്‍ ഉണ്ട്... ഞാന്‍ പറഞ്ഞു ....

പെട്ടെന്ന് സാറിന്‍റെ മുഖം മാറി...സര്‍ ബോര്‍ഡില്‍ കുത്തി കുറിച്ചതെല്ലാം ആ കൈ കൊണ്ട് തന്നെ മായ്ച്ചു....പിന്നെ കൊണ്ട് വന്ന ബുക്ക്‌ എല്ലാം എടുത്തു അസ്ത്രം തൊടുത്ത പോലെ ഒറ്റ പോക്ക് ....

കംപ്ലന്റ്റ് ചെയ്യാനാവും എന്ന് പറഞ്ഞു എല്ലാരും എന്നെ പേടിപെടുത്താന്‍ തുടങ്ങി ....

സര്‍ ഇലക്ട്രോണിക്സ് ഹെഡ്നോട് എന്തോ സീരിയസ് ആയി സംസരിക്കയാണ് എന്ന് കുറെ പേര്‍ സ്റ്റാഫ്‌ റൂമില്‍ പോയി നോക്കിട്ടു പറഞ്ഞു..എനിക്ക് ആകെ പേടിയായി ... പരിഹാരമായി ഞാന്‍ സോറി പറയണം ....

മനസില്ല മനസോടെ ഞാന്‍ സര്‍നോട് സോറി പറയാന്‍ തീരുമാനിച്ചു .. എല്ലാമൊക്കെ പറഞ്ഞു പഠിച്ചു സ്റ്റാഫ്‌ റൂമില്‍ ചെന്നതും സര്‍ എന്നെ കണ്ട ഭാവം നടിക്കാതെ ബാഗും എടുത്തു ഇറങ്ങി പോയി ....

ഈശ്വര സാര്‍ റിസൈന്‍ ചെയ്തു.. ഗുരു ശാപം എന്‍റെ തലയില്‍ വീണു

മനസ്സില്‍ ഗുരുശാപം ഭയന്ന് ഞാന്‍ ക്ലാസ്സിലേക്ക് നടന്നു ...

അടുത്ത ക്ലാസ്സ്‌ മൈക്രോ കണ്ണ്‍ട്രോളര്‍ ആണ്....ടീച്ചര്‍ വന്നു....

ആദ്യത്തെ ക്ലാസ്സില്‍ തന്നെ ഗസ്റ്റ് ലെക്ച്ചറെ ഇന്‍സള്‍ട്ട് ചെയ്തതിനു വഴക്ക് പറയാന്‍ വേണ്ടി ടീച്ചര്‍ എന്നെ വിളിക്കും എന്ന് പ്രതെക്ഷിച്ചിരിക്കയാണ് ഞാന്‍....

എന്‍റെ പ്രതീക്ഷ ഒട്ടും തെറ്റിയില്ല .... ദേ വിളിക്കണ് ..... വേറെ ആരും അല്ല പിയുണ്‍ ചേട്ടന്‍ ...പ്രിന്‍സിപാള്‍ ചെല്ലാന്‍ പറഞ്ഞു....

എന്നെ ഇവിടുന്നു പറഞ്ഞു വിടും..ഉറപ്പ് ...റ്റി സി പോലും തരില്ല ...എനിക്ക് കരച്ചില്‍ വന്നു ..ഞാന്‍ പ്രിന്സിപാളിന്‍റെ റൂമില്‍ ചെന്നു ..പിന്നെ ഒന്നും ചിന്തിച്ചില്ല .... ഞാന്‍ കാലിലെക്കങ്ങു മറിഞ്ഞു വീണു... ടീച്ചര്‍ കസേരയിലേക്കും ....

എന്നെ പറഞ്ഞു വിടരുത് ടീച്ചര്‍..എന്‍റെ പഠിക്കാനുള്ള അതിയായ മോഹം കൊണ്ട് പോളിയില്‍ വന്നതാ ..അറിയാതെ പറ്റി പോയതാ.. സത്യമായിട്ടും ഇനി ആവര്‍ത്തിക്കില്ല ... എന്നെ പറഞ്ഞു വിടല്ലേ ടീച്ചര്‍ .... പ്ലീസ് ...

അതെങ്ങനെയാ കുട്ടി ..പോയേ പറ്റു ..

ഇല്ല ടീച്ചര്‍.. ഞാന്‍ പോവില്ല...ഒരിക്കലും പോവില്ല ..

ഇതെന്തു പണിയാ.....എന്‍ എസ് എസ് ന്റെ മീറ്റിംഗ് ഇന്നു ഉച്ചക്കാണ്... അന്ന് പോകാമെന്ന് സമ്മതിച്ചതല്ലേ .... ഇപ്പോ എന്താ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് ... ഇനി ഒട്ടും സമയം ഇല്ല , ഈ അവസാന നിമിഷം വേറെയേതു കുട്ടിയെ ഞാന്‍ അയക്കും .. ഒരു കാര്യം ഏറ്റെടുത്താല്‍ അത് ചെയ്യണം ..വളരെ മോശമായി പോയി ...നാശം ..പൊക്കോ എന്‍റെ മുന്നില്‍ നിന്ന് ....

അയ്യോ ...എന്‍റെ ഭഗവാനെ എന്നെ കൊല്ല് ...

അ ..അത് ടീച്ചര്‍ അതല്ല ..ഞാന്‍ പോകാം ..ടീച്ചര്‍ ഞാന്‍ തന്നെ പോകാം ....

വേണ്ട ...ഇപ്പോ എവിടുന്നു ഒന്ന് പോയി തന്നാ മതി ...

ടീച്ചര്‍ അടുത്ത കുട്ടിയെ തിരക്കാന്‍ ഫോണ്‍ ചെയ്യുകയാണ് ...

ഒരു ചാന്‍സ് കൂടി തന്നു കൂടെ ടീച്ചര്‍...ഞാന്‍ പോകാം...

ഡോ തന്നോട് പോകാനല്ലേ പറഞ്ഞത്..

ശോ....അവിടെ പോയി വന്നിട്ട് കുട്ടികളുടെ മുന്നില്‍ സ്റ്റാര്‍ ആവാം എന്നു കരുതിയതാ ....കുളമായി ...ഇനി എന്താ ചെയ്യാ ....

പറ്റിയ അബദ്ധം ആരോടും പറയാതെ ഞാന്‍ ക്ലാസ്സില്‍ വന്നിരുന്നു ...

പിറ്റേ ദിവസം ..

ഗസ്റ്റ് ലെച്ചര്‍ പോയത് കൊണ്ട് ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ്സ്‌ ഫ്രീ ആണലോ എന്നാ സന്തോഷത്തില്‍ ടെസ്ക്കിന്റെ മുകളില്‍ ഇരുന്നു ' ചാര്‍ളി ചാപ്ലിന്‍ വെന്റ് ടു ദി മാര്‍ക്കറ്റ്‌ ' ......എന്നൊക്കെ പാടി , കൈ കൊട്ടി കളിച്ചു , ഉല്ലസിക്കുകയായിരുന്ന നമ്മളെ ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് പാന്റും ഷര്‍ട്ടും തേച്ചു മിനുക്കി അതിനകത്തേക്ക് ഇറങ്ങി .., ഇന്‍സേര്‍ട്ട് ചെയ്തു, വടം പോലും തോല്‍ക്കുന്ന ഒരു ബെല്‍റ്റ്‌ ഒക്കെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി , തല മുടി ഒക്കെ ചീകി മിനുക്കി , ഷൂവൊക്കെ വലിച്ചു കേറ്റി .. ഒരു ജെന്റില്‍ മാന്‍ ..

അതെ ഇന്നലത്തെ ഗസ്റ്റ് ലെച്ചര്‍ തന്നെ ...യോ.. സ്വപ്നം അല്ലല്ലോ ??? ...നമ്മള്‍ പരസ്പരം നോക്കി ..

ഗുഡ് മോര്‍ണിംഗ് എവെരി ബെടി ... ഐ ആമ് രേമേഷ് ..ഇന്‍ട്രോഡ്യുസ് യുവര്‍ സെല്‍ഫ്..

ഞങ്ങള്‍ ഓരോരുത്തരായി എണിറ്റു പേര് പറയാന്‍ തുടങ്ങി

ഈ സര്‍ എന്താ ഇന്നലെ ഉറങ്ങി എന്നേറ്റു അപ്പോഴേ ഇങ്ങു വന്നതാണോ? ..

ഓ.....എന്തായാലും ഞാന്‍ കാരണം ഒരാള്‍ രക്ഷപെട്ടല്ലോ ....സമാധാനമായി..

സര്‍ , വെള്ളം വേണോ എന്നു ചോദിച്ചാലോ ......വേണ്ടല്ലെ ..

എന്തിനാ ?? ജീവിച്ചോട്ടെ .....എന്നാലും എന്‍റെ എന്‍ എസ് എസ് മീറ്റിംഗ് പോയി...ആ അത് പോയാലെന്താ ഗുരുശാപം തലയ്ക്കു മേലെ ഇല്ലല്ലോ...ഞാന്‍ ഒന്ന് തലയില്‍ തൊട്ടു നോക്കി...ഇല്ല..സത്യായിടും ഇല്ല...

ക്ഷമയുടെ മൂര്‍ത്തിമത് ഭാവം

2009-11-20T20:48:00.000+05:30

"ഇന്നു ഇലക്ട്രോണിക്സ് ലാബില്‍ റെക്കോര്‍ഡ്‌ വെക്കണ്ട അവസാന ദിവസമാണ്... "

ക്ലാസ്സ്‌ റെപ്പിന്‍റെ ശബ്ദമാണല്ലോ അത്...

ഇവനെ പിടിച്ചു റെപ്പാക്കിയവനെ തല്ലണം...അങ്ങനെ ആണേല്‍ ആ തല്ലു എനിക്ക് തന്നെ ഉള്ളതാ...അടങ്ങി ഒതുങ്ങി ഇരുന്ന അവനെ ചാട്ടെ കേറ്റി...നീ യാണ് ഏറ്റവും നല്ല റെപ്പെന്നു പറഞ്ഞു ഈ വഴിക്കാക്കിയത് ഞാന്‍ തന്നെയാ....അതും പോരഞ്ഞിട്ട് അവനു വേണ്ടി സാറിന്‍റെ അടുത്ത് ഒരു സ്പെഷ്യല്‍ റെക്കമെന്റ്റേഷന്‍ വരെ കൊടുത്തു...എന്‍റെ ഒരു ഹോള്‍ഡേ...പക്ഷെ ഇപ്പൊ അതൊരു വലിയ പാരയായി...

" മൂര്‍ത്തിയെക്കാള്‍ വല്യ ശന്തിയാണെന്ന " അവന്‍റെ വിചാരം...

മിസ്സിനെ കാണാന്‍ പോകുവാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോളെ ഞാന്‍ കരുതിയതാ എന്തേലും ഒരു പണിയായിട്ടെ അവന്‍ വരുള്ളുന്നു...അത് ഇത്രേം വലുതാകുന്നു കരുതീല്ല...

കണികണ്ടത് ആരെ ആണാവോ...

കണ്ണാടി നോക്കിയാണ് എണീറ്റത്...അപ്പൊ എന്നെ തന്നെയാണല്ലേ...ബെസ്റ്റ്..അതിന്‍റെ ഐശ്വര്യമാ...

ഇന്നലത്തെ അശ്രാന്തപരിശ്രമത്താല്‍ എഴുതി തീര്‍ത്തിരുന്നു.....പക്ഷെ റെക്കോര്‍ഡ്‌ എടുത്തിട്ടില്ല...പോയി എടുക്കാം...

കോളേജ് മതിലും ഞാന്‍ താമസിക്കുന്ന വീടിന്‍റെ മതിലും ഒന്നായത് നന്നായി..ഒരെണ്ണം ചാടിയാല്‍ മതിയല്ലോ....പിന്നെ ഒന്നിനും കാത്തിരുന്നില്ല...ഞാന്‍ ഇറങ്ങി നടന്നു...

സൂര്യന്‍ ഉത്തരായനത്തിലാണോ അതോ ദക്ഷിണായനത്തിലാണോ..ഏതിലായാലും കൃത്യം തലയ്ക്കു മുകളിലാണ്...

ഇലക്ട്രോണിക്സ് ബ്ലോക്ക്‌ കഴിഞ്ഞാല്‍ ഉടനെ എന്‍റെ റൂം കാണാം...

അയ്യോ ദേ ഒരു മഞ്ഞു മല ...അതും ഈ നട്ടുച്ചക്ക്...

ഓ പ്രകൃതി ആകെ മാറിപോയി...കാലാവസ്ഥയില്‍ വന്ന വ്യതിയാനം അചിന്തനീയം തന്നെ...

എന്തായാലും ഈ നട്ടുച്ചക്ക് മഞ്ഞു പെയ്താല്‍ മഴവില്ല് വരും....ഉറപ്പാ...

ഞാന്‍ കുറച്ചുകൂടി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി...കാലാവസ്ഥക്ക് മാത്രമല്ല മഞ്ഞുണ്ടാകുന്ന രീതിക്ക് തന്നെ മാറ്റം വന്നുന്ന തോന്നണെ...

മഞ്ഞു മുകളില്‍ നിന്ന് അല്ലെ വീഴണ്ടേ?? ഇതു തഴേന്നു മുകളിലേക്ക് പോകുന്നു ...ഈ കാഴ്ച അത്യത്ഭുതം തന്നെ...

അപ്പൊ എന്‍റെ വീട് എവിടെ?? ഇനി ഇവിടെ ആയിരുന്നില്ലേ ?? വീട് ഒക്കെ ഇവിടെ തന്നെ....

ദേ രാവിലെ വന്നപോ വഴിയില്‍ നിന്ന പട്ടി നില്‍ക്കന്നു...

അയ്യോ..അല്ല അത് മഞ്ഞല്ല...ഭയങ്കര പുക...

കണ്ണട വെക്കണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞു പ്രായമായതറിഞ്ഞില്ല...

ഇവിടെ ഫോറെസ്റ്റ് മൊത്തം കാടല്ലാത്തത് കൊണ്ട് കാട്ടു തീ ആയിരിക്കത്തില്ല...പിന്നെ എവിടുന്നാണീ പുക വരുന്നത്...

മതില് കെട്ടിയത് ഈ അടുത്ത കാലത്താണ്...അത് കൊണ്ട് തന്നെ ചാടികടക്കാന്‍ കുറച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്...ഇതിനു മുന്നേ ചാടി ശീലമില്ലലോ...മതിലു പണിതവനെ കിട്ടിരുന്ണേല്‍ ഏണി ആക്കാമായിരുന്നു...എവിടെയൊക്കെയോ പിടിച്ചു ഞാന്‍ മതിലിനു മുകളില്‍ കയറി ചാടി...

എവിടെയാണ് ഈ അഗ്നിയുടെ ഉദ്ഭവം...ഉദ്ഭവം തിരഞ്ഞപ്പോള്‍ കണ്ടത് ഞാന്‍ താമസിക്കുന്ന വീട്ടില്‍ നിന്നാണ് പുക വരുന്നത്...ഇതെന്തു മറിമായം...പിന്നെ ഞാന്‍ ഒന്നും നോക്കിയില്ല...ഓടി.......മുന്നും പിന്നും നോക്കാതെ ഓടി....

ആ വഴിയില്‍ പിന്നെ പുല്ലു മുളക്കാത്തതിനാല്‍ അത് പൊതു വഴിയായി പ്രഖ്യാപിച്ചുന്നാണ് അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞത്...

മതിലു ചാടി വീട്ടില്‍ എത്തിയതും ഞാനാ സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്....എന്‍റെ റൂമില്‍ നിന്നാണ് പുക വരുനത്‌...

വാതില്‍ ചവിട്ടി പൊളിച്ചു അകത്തു കയറിയപ്പോള്‍ ഒന്നും കാണാന്‍ പറ്റുന്നില്ല .. ചെറിയ ശ്വാസം മുട്ടല്‍ അനുഭവപെട്ടെങ്കിലും അതൊന്നും കാര്യമാക്കാതെ ഞാന്‍ പുകയുടെ ഉറവിടം കണ്ടു പിടിക്കാന്‍ റൂമില്‍ പരതി...

ദൈവമേ എന്‍റെ ബെഡ് ആണ് കത്തുന്നത്...

കത്തി കത്തി പ്ലാസ്റ്റിക്‌ കട്ടിലിന്‍റെ ഒരു ഭാഗം ഉരുകി തകര്‍ന്നു നിലത്തു വീണു... എന്തായാലും ഇത്രേം ആയി ഇനി ഒന്നും നോക്കാനില്ല...ഞാന്‍ കുറെ വെള്ളം കോരി ഒഴിച്ചു...കിടക്ക എടുത്തു താഴെ കോളേജ് കോമ്പൌണ്ടിലേക്ക് ഇട്ടു...ജനലുകള്‍ എല്ലാം തുറന്നിട്ട്‌...തീ കെട്ടുന്നു ഉറപ്പാക്കിയതിനു ശേഷം ഞാന്‍ ടെറെസിനു മുകളില്‍ പോയി ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി കിടന്നു...ഒരു അഞ്ചു പത്തു മിനിട്ടിനു ശേഷം ഇറങ്ങി ചെന്നപ്പോളെക്കും എല്ലാം ശാന്തമായിരുന്നു...

എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നറിയാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു...ഷെര്‍ലക് ഹോംസിനെ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ച്‌ ഞാന്‍ അവിടെ മുഴുവനും ഒരു സെര്‍ച്ച്‌ നടത്തി...യുറേക്ക...ഞാന്‍ കണ്ടു പിടിച്ചു...ഇതെനെല്ലാം കാരണമായ ആ അഗ്നിസ്രോതസ്സു ഞാന്‍ കണ്ടു പിടിച്ചു...

ഒരു ബീഡി കുറ്റി..എന്‍റെ റൂം മേറ്റിന്‍റെയാണ്...

ഇന്നു രാവിലെ കൂടി പുക വലിയുടെ ദൂഷ്യ വശങ്ങളെ കുറിച്ചൊരു ക്ലാസ്സ്‌, ഞാനവനു എടുത്തു കൊടുത്തിരുന്നു... അതിന്‍റെ വൈരാഗ്യം ആണോ ഇത്...അവനു പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കാമായിരുന്നു...ഇനി എന്ത് ചെയ്യും....ആ പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല...

റെക്കോര്‍ഡ്‌ എടുത്തു ഞാന്‍ തിരിച്ചു കോളേജിലേക്ക് പോയി...ലാബില്‍ റെക്കോര്‍ഡ്‌ സബ്മിറ്റ് ചെയ്യാന്‍ മിസ്സിന്‍റെ അടുത്തു എത്തി...

എന്താടോ ആകെ അലങ്കോലമായിരിക്കുന്നത്...താന്‍ വല്ല ചൂളയിലായിരുന്നോ...

അയ്യോ അല്ല മിസ്സ്‌...എന്തെ അങ്ങനെ ചോദിയ്ക്കാന്‍...

അല്ല താനാകെ കറുത്തു കരിവാളിച്ചിരിക്കുന്നല്ലോ...

കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് എന്നെ ഫയര്‍ ഫോഴ്സില്‍ ചേര്‍ത്തു...(ഓ പറയണ കേട്ടാല്‍ തോന്നും ഞാന്‍ വെളുത്തു തുടുത്തു സുന്ദര കുട്ടനാണെന്നു...മിസ്സിന്‍റെ ഒരു തമാശ..)

ഫയര്‍ ഫോഴ്സിലോ...തന്നെയോ...

ഞാന്‍ ഒരു ഫയര്‍ ഫൈറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞു വരികയാണ് മിസ്സ്‌...

ഫയര്‍ ഫൈറ്റിംഗ്...??? അതെവിടയായിരുന്നു...

സംഭവിച്ചതെല്ലാം ഞാന്‍ വള്ളി പുള്ളി വിടാതെ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു...മിസ്സിനാകെ സന്തോഷം...ഒരു കോമഡി ഫിലിം കണ്ട എഫ്ഫക്റ്റ്‌...എനിക്കാണേല്‍ എന്തെന്നില്ലാത്ത വിഷമവും ദേഷ്യവും...

പ്രാണവേദനയുടെ ഇടയിലാണ് മിസ്സിന്‍റെ ഒരു വീണ വായന...

ലാബില്‍ നിന്നിറങ്ങി ഞാന്‍ വീണ്ടും റൂമിലേക്ക്‌ പോകാനായി ഇലക്ട്രോണിക്സ് ബ്ലോക്കിന്‍റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോള്‍ ആളുകള്‍ എന്‍റെ വീടിന്‍റെ ദിശയിലേക്കു ഓടുന്നു...ഭയങ്കര പുക...
ഞാനും ഓടി...അവിടെ എത്തിയപ്പോളാണ് മനസിലായത്...ഞാന്‍ മുകളില്‍ നിന്നും വാരിയിട്ട ബെഡില്‍ നിന്നും തീ ഉണക്ക പുല്ലില്‍ പടര്‍ന്നു...അത് കത്തി കത്തി ദേ കോളേജിന്‍റെ അടുത്തെത്താറായി...തീ കെടുത്താന്‍ വേണ്ടി എല്ലാരും ഓടിയതാരുന്നു...

ഏതോ ഒരു xxxx മോന്‍റെ പണിയാണ്...ആരോ വിളിച്ചു പറയുന്നത് കേട്ടു...

പിന്നെ ഞാനവിടെ നിന്നില്ല...ജീവനും കൊണ്ട് മുങ്ങി...ആരേലും തിരിച്ചറിഞ്ഞാലോ...

റൂം എത്തിയപ്പോള്‍ നമ്മുടെ കഥാനായകന്‍ കുമ്പസാര കൂട്ടില്‍ നില്‍ക്കുനുണ്ട്..... ഇറങ്ങി നില്‍ക്കെടാ പട്ടി എന്ന് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു...പക്ഷെ ഞാന്‍ ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടില്ല...

ഡാ നീയെന്നെ രണ്ടു ചീത്ത പറ..എനിക്കൊരു സമാധാനമാകട്ടെ...

ഛെ ചീത്ത പറഞ്ഞാല്‍ പ്രശ്നം തീരില്ലല്ലോ...

എന്നാലും..

ഓ ഒരു എന്നാലും ഇല്ലടാ..അത് കള..കാര്യമാക്കണ്ട...

ഇത്രെ ഒകെ അവന്‍ ചെയ്തിട്ടും ഞാന്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലാലോ...ക്ഷമയുടെ മൂര്‍ത്തിമത് ഭാവം തന്നെ ഞാന്‍...

പതുക്കെ ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ടു ഞാനിരുന്നു...എല്ലാവരും നിശബ്ദരാണ്...

അവന്‍ നല്ലവനാ...വേറെ ആരേലും ആയിരുന്നേല്‍ പണ്ടേ എന്നെ തല്ലിയേനെ...

എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്‍റെ റൂം മേറ്റ്‌ പതിവ് ഒട്ടും തെറ്റിക്കാതെ ഒരു ബീഡി എടുത്തു അവന്‍റെവൃത്തികെട്ട ചുണ്ടോടു ചേര്‍ത്ത് കത്തിച്ചു....

ആ ബീഡി വാങ്ങി ഞാനെന്‍റെ ക്ഷമയുടെ മൂര്‍ത്തിമത് ഭാവത്തിന്‍റെ കോലവും കത്തിച്ചു...

എനികെന്തെന്നില്ലാത്ത ദേഷ്യം വന്നു...ഞാന്‍ ചോദിച്ചു...

എടാ ഇത്രെയയിട്ടും നിനക്കിതു നിറുത്താറായില്ലേ...

നീ മനുഷ്യനെ കൊല്ലാന്‍ തന്നെ ജനിച്ചു ഇറങ്ങിയേക്കാണല്ലേ???

ഹോ ഇങ്ങനെ കിടന്നു ചൂടാവാന്‍ നീ ബെഡ്ഡില്‍ ഇല്ലാരുന്നല്ലോ...

ഡാ.........................

കൊഴിഞ്ഞ മോഹം

2009-11-13T10:00:00.000+05:30

പട്ടു ചുറ്റി മുല്ലപ്പൂവും വച്ച് ഉമ്മറത്തേക്ക് ചെന്നപ്പോള്‍ എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നന്നഞ്ഞിരുന്നു ..ഉമ്മറത്ത്‌ നാലു പേര്‍ ഒരു അത്ഭുത ജീവിയെ കാണുന്ന പോലെ എന്നെ നോക്കിയിരിക്കയാണ് ...

എനിക്കിതൊരു ആദ്യാനുഭവം അല്ല ...

ഇരുപത്തിഎട്ട് വര്‍ഷമേ ആയുള്ളൂ ഞാന്‍ ഈ ഭൂമി കാണാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് .... പക്ഷെ
അഞ്ചു വര്‍ഷം കൊണ്ട് മുപ്പതു പേര്‍ എന്നെ കാണാന്‍ വന്നു ....

ഇപ്പോ ഒരു തരം മരവിപ്പാ..എന്‍റെ സൗന്ദര്യം കൊണ്ടോ , കുടുംബ മഹിമ കൊണ്ടോ... വരുന്നവര്‍ക്കെല്ലാം പെണ്ണല്ല , പൊന്നാ വേണ്ടത് ...

ആറ് സെന്റ് മണ്ണും ഒരു വീടും എനിക്ക് താഴെ രണ്ടു പെങ്ങമ്മാരും ഉള്ളവര്‍ക്കു എവിടെന്നാ പൊന്ന് ... അച്ഛന്‍ എല്ലാം ഉഴിഞ്ഞു വച്ച് വളരെ നാളായി സുഖമായി ഉറങ്ങുകയാണ്.....

പലതും പഠിച്ചിട്ടും , ടെസ്റ്റുകള്‍ ചവറു പോലെ എഴുതി കൂട്ടിയിട്ടും , വീട്ടിന്‍റെ പിന്നാം പുറത്ത്‌ 'പോസ്റ്റ്‌' എന്ന വിളിക്ക് കതോര്‍ത്തിരിക്കയാണ് ഞാന്‍ ...

അപ്പോഴാണ് അറിഞ്ഞത് ഇവിടെ അടുത്തൊരു കമ്പനിയുടെ ബ്രാഞ്ച് തുടങ്ങുന്നു ... ബയോഡേറ്റാ കൊണ്ട് കൊടുക്കണം .. ഇന്റര്‍വ്യൂ മാത്രമേ ഉള്ളു ..

ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷയുടെ ആ തുറന്ന കവാടത്തിലേക്ക് ചെന്നു.....
' യു ആര്‍ അപ്പൊയിന്റെഡ് ' എന്നത് ഒഴിച്ചാല്‍ അവര്‍ പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല ...

മഴ കാത്തിരിക്കുന്ന വേഴാംമ്പലിനു ഈശ്വരന്‍ ചാറ്റല്‍ മഴ കൊടുത്ത പോലെ ആയിരുന്നു അവരുടെ വാക്കുകള്‍......
പലതും മറക്കാനും എന്തില്‍ നിന്നോ ഒളിച്ചോടാനുമുള്ള മാര്‍ഗ്ഗമായിരുന്നു എനിക്കാജോലി .....
ജനിച്ചു പോയത് കൊണ്ട് ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടില്‍ എന്‍റെ ദിവസങ്ങള്‍ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു...

മെയിന്‍ ഓഫീസില്‍ നിന്നും എം ഡി വരുന്ന ദിവസം ഞാന്‍ വളരെ താമസിച്ചാണ് ഓഫീസില്‍ എത്തിയത് ... ഓരോരുത്തരായി സാറിനെ കണ്ടു അവരവരുടെ വര്‍ക്ക്‌ സബ്മിറ്റ് ചെയ്യുകയാണ് ...

എന്‍റെ ഊഴമായി ....ഞാന്‍ അകത്തേക്ക് കയറി ഫയല്‍ കൊടുക്കാന്‍ തുടങ്ങവേ എന്‍റെ കൈകള്‍ വിറച്ചു .. എന്‍റെ അകത്തളത്തില്‍ ഒരു പേര് മുഴങ്ങി കേട്ടു..

കിച്ചു ....

ഒരു പാട് മോഹങ്ങള്‍ മനസ്സില്‍ കോരിയിട്ട് , നൂറായിരം വാഗ്ദാനങ്ങള്‍ തന്ന് , ഒടുവില്‍ പ്രാരാബ്ദത്തിന്‍റെ ഭാണ്ട കെട്ടുകള്‍ എന്‍റെ മുന്നിലേക്ക് അഴിച്ചിട്ടു , കാത്തിരിക്കുമോ എന്ന് ഒരു വാക്ക് പോലും ചോദിയ്ക്കാതെ , ചേട്ടന്‍ കൊടുത്ത ദുബായിലേക്കുള്ള വിസിറ്റിംഗ് വിസ , എന്ന കച്ചി തുരുമ്പില്‍ പിടിച്ചു കയറാന്‍ അവന്‍ പോയി .....

അന്നു തൊട്ട് ഇന്നു വരെ എന്‍റെ കണ്ണുനീര്‍ ചാലിലെ ജീവിതത്തിനിടയില്‍ , ആഗ്രഹമുണ്ടായിട്ടും അവന്‍ എവിടെയാണെന്നറിയാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ല .....

എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു ഫയല്‍ കൊടുത്തു അവിടെന്ന് ഇറങ്ങാന്‍ ഞാന്‍ വളരെ പണിപ്പെട്ടു ...

പിന്നെ എന്‍റെ മനസും ചിന്തകളും എന്നെ അനുസരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല ....

ശരത് കാലത്തെ മഞ്ഞു വീഴ്ച പോല്‍ എന്‍റെ കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളികള്‍ കീ ബോര്‍ഡില്‍ പതിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു ...

ഘടികാരത്തിലെ സൂചിയുടെ ചലനങ്ങള്‍ എണ്ണി ഞാന്‍ ദിവസം തള്ളി നീക്കി ..

നെഞ്ചിലെ കനല്‍ തീയില്‍ എരിഞ്ഞടങ്ങും മുന്‍പേ , മകളുടെ മംഗല്യം ഒന്ന് നടന്നു കണാന്‍ ആഴ്ചയിലെ ഏഴു ദിവസവും വ്രതം നോറ്റ് കാത്തിരിക്കുന്ന അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക്‌ ഞാന്‍ ഓടി ...

അസ്തമിക്കാന്‍ വെമ്പുന്ന ആദിത്യ ഭഗവാന്‍റെ ഇളം വെയിലും , പടിഞ്ഞാറു നിന്ന് വീശുന്ന നേര്‍ത്ത കാറ്റും എന്‍റെ ഏക ആശ്വാസമായി കരുതി ഞാന്‍ നടന്നു ....

പെട്ടെന്ന് ഒരു കാര്‍ എന്‍റെ അടുത്ത് വന്നു നിന്നു....പാന്റും ഷര്‍ട്ടും ഷൂവുമണിഞ്ഞ് വേദനയില്‍ ചാലിച്ച ഒരു ചിരിയുമായി അവന്‍ ഡോര്‍ തുറന്നിറങ്ങി ...

അതെ കിച്ചു ..

അവന്‍ ഒരുപാട് മാറിയിരിക്കുന്നു ...

ഒരുമിച്ചു നെയ്ത സ്വപ്നങ്ങളുടെയും , അറിയാതെ ചെയ്തുപോയ പിഴവുകളുടെയും തൂക്കം നോക്കി കുമ്പസാര കൂട്ടില്‍ നില്‍ക്കയാണ്‌ അവന്‍ ....

എന്‍റെ തേങ്ങലിന്‍ ഈരടി എന്നോണം മുപ്പത്തി ഒന്നാമത്തെ ആളാക്കാന്‍ അവന്‍ തയ്യാറായി ...

പരിഭവത്തോടെ ആണെങ്കിലും എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ മിന്നിയത് അവനു ആശ്വാസമായപോലെ തോന്നി .......

എനിക്കും എന്തോ ഒരു ഭാരം ഇറക്കി വച്ച പോലെ ...

സന്തോഷം തുളുമ്പുന്ന മനസോടെ അമ്മക്ക് ആശ്വാസമേകാനായ്‌ വീട്ടു പടിക്കല്‍ എത്തിയതും പതിവിലും വിപരീതമായ് അമ്മയുടെ മുഖത്തെ തിളക്കം എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി .... എന്‍റെ മനസ് വായിച്ചറിഞ്ഞ പോലെ അമ്മ എന്നെ വാരി പുണര്‍ന്നു .... അമ്മയുടെ ഹൃദയത്തിന്‍ മിടിപ്പ്‌ എന്‍റെ രക്ത ധമനികള്‍ക്ക് ആക്കം കൂട്ടി ...

" മോളെ വിവാഹത്തിന് അവര്‍ സമ്മതിച്ചു ... എന്‍റെ പ്രാര്‍ത്ഥന ഭഗവന്‍ കേട്ടു .. ...മാത്രമല്ല അവരുടെ ഒരു ബന്ധു , നിന്‍റെ അനിയത്തിയെ കാണാന്‍ വരുന്നുണ്ട് ...രണ്ടിനും സ്ത്രീധനം ഒന്നും വേണ്ട .. കാശ്‌ തികയ്ക്കാന്‍ ഓടണ്ടല്ലോ മോളെ ...ഉള്ളത് കൊടുത്ത മതിയല്ലോ ...സമാധാനമായി .. ഞാന്‍ വാക്ക് കൊടുത്തു .."

ആഹ്ലാദത്താല്‍ തിരതല്ലി , എനിക്ക് വേണ്ടി നോമ്പ്‌ നോറ്റ് ജീവശ്ചവമായി നില്‍കുന്ന ആ മാതൃസ്നേഹത്തിനു മുന്നില്‍ എനിക്ക് ഒന്നും വെളപ്പെടുത്താനായില്ല ..

അനിയത്തിക്കുട്ടിയുടെ നിഷ്ക്കളങ്കമായ ചിരിയും എന്നെ വിലക്കി...

എന്തോ ഒരു വിങ്ങല്‍ ..

എന്‍റെ മോഹങ്ങള്‍ എന്നും എന്‍്റേതു മാത്രമായിരികട്ടെ എന്നു സ്വയം ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ , സിന്ധൂരത്തില്‍ കുളിച്ച സന്ധ്യയെക്കാള്‍ ചുവപ്പ് എന്‍റെ മിഴികള്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു...

ഓഫീസില്‍ എനിക്കിനി ജോലി ഇല്ല എന്നും പറഞ്ഞ് , എല്ലാത്തില്‍ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു മാറാന്‍ , തലവേദന എന്ന കള്ളത്താല്‍ ഞാന്‍ കട്ടിലിലേക്ക് ചായുമ്പോള്‍ എന്‍റെ ഹൃദയം ആരോ കീറി മുറിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ....

കരുത്തില്ലായ്മ ആണോ ത്യഗമാണോ എന്‍റെ ഈ അവസ്ഥക്ക് കാരണം എന്നറിയില്ല ...

എന്തോ കടമ ചെയ്ത ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യം ഒഴിച്ചാല്‍ എന്‍റെ മനസ് ശൂന്യമായിരുന്നു....

എന്‍റെ വിധി ഞാന്‍ തിരഞ്ഞെടുത്തതാണോ ..അതോ ദൈവ ഇംഗിതമോ????

അറിയില്ല.....

മൃത്യുതന്‍ പുഞ്ചിരി...

2009-11-12T16:21:00.000+05:30

ചക്രവാളങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറം ഒരു പൊന്‍ വെളിച്ചം...
നോവിന്‍ കടലില്‍ മുങ്ങുന്നൊരീ സൂര്യന്‍റെ പൊന്‍ വെളിച്ചം
സന്ധ്യതന്‍ കണ്ണുനീര്‍ കാണാതെ പോയ നീ
ദിശ തെറ്റി ചക്രവാളത്തിന്നപ്പുറത്തെത്തിയോ??

പ്രാണവേദനയുടെ പാശം കഴുത്തില്‍ കുരുങ്ങീടവേ..
ആകസ്മികമാം മൃത്യുതന്‍ തീരത്ത് പകച്ചിടാതെ...
ആത്മാവിലേക്കതു വാരി പുണര്‍ന്നു നീ ആനന്ദത്തോടെ
ആശ്ലേഷിച്ചു യമധര്‍മ്മനേയും കിങ്കരരെയും

ഹേ .. മര്‍ത്യ നീ അറിയുന്നുവോ ഈ നിമിഷത്തിനനന്തതയെ...
അനിവാര്യമായ കരങ്ങളില്‍ ഏല്പിച്ച നിന്‍ ദേഹി വെടിഞ്ഞോരീ ദേഹം
ഇന്നേകനായ് തണുത്തു വിറങ്ങലിച്ചീ ഉമ്മറത്തിണ്ണയില്‍ കിടക്കുമ്പൊഴും
മൃത്യുതന്‍ അനന്തത അറിഞ്ഞൊരീ പുഞ്ചിരി നിന്‍ ചുണ്ടില്‍ വിളങ്ങിയോ

കൂടി നിന്നവര്‍ നിന്നെ നിരൂപിച്ചപ്പോഴും...
കൂടെ ഉള്ളവര്‍ നിന്നെ ഓര്‍ത്തു ദുഖിച്ചപ്പോഴും...
കൂട്ടിനിരുന്ന നിന്‍ പ്രിയതമ കണ്ണുനീര്‍ പൊഴിച്ചപ്പോഴും
കൂടിയില്ല നിന്‍ ചുണ്ട്ടിലെ പുഞ്ചിരി...

ഉച്ചത്തില്‍ ഉയര്‍ന്നൊരാ നിലവിളി കേട്ടു
നിന്നെ ഉയര്‍ത്തി ചിതയിലെത്തിച്ചപ്പോഴും...

നാളികേര പകുതിയില്‍ കത്തിയമര്‍ന്നൊരീ തിരി,,
നിന്‍റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്കു കരിന്തിരി കത്തിച്ചുവോ???

മകളെ നിനക്കായ് മാത്രം....

2009-11-11T17:02:00.000+05:30

കുറെ കാലത്തിനു ശേഷം വീട്ടില്‍ വന്നതിനാല്‍ ചടഞ്ഞിരിയ്ക്കാനായിരുന്നു ആഗ്രഹം..എങ്കിലും അമ്മയുടെ നിര്‍ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി ക്ഷേത്രത്തില്‍ പോകുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു ..കുളിച്ചു മുണ്ടുടുത്ത് ക്ഷേത്രനടയില്‍ എത്തിയപോള്‍ ദീപാരാധന സമയം ആയിരുന്നു...

ഭഗവാനേ കൃഷ്ണാ....

പണ്ട് എല്ലാ ദിവസവും വന്നു തൊഴുമായിരുന്നു...ജീവിതത്തിരക്കുകളില്‍ നഷ്ട്ടമായ നല്ല നിമിഷങ്ങള്‍...

ആരോ അഷ്ടപതി പാടുന്നുണ്ട്...

" വന്ദേ മുകുന്ദ ഹരേ...ജയ ശൗരേ സന്താപഹാരി മുരാരേ....
  ദ്വാപര ചന്ദ്രിക ചര്‍ച്ചിതമാം നിന്‍റെ ദ്വാരക പുരി എവിടെ....
  പീലി തിളക്കവും കോലകുഴല്‍ പാട്ടും അമ്പാടി പൈക്കളും എവിടെ...
  ക്രൂര നിഷാദ ശരം കൊണ്ട് നീറുമീ നെഞ്ജിലെന്‍ ആത്മപ്രണാമം ...
  പ്രേമ സ്വരൂപനാം സ്നേഹ സാധീര്‍ത്ഥ്യന്‍റെ കാല്‍കലെന്‍ കണ്ണീര്‍ പ്രണാമം... "

ദീപാരാധന സമയത്ത് സോപാനതിനടുത്തു നിന്ന് ഇടക്ക കൊട്ടി അഷ്ടപതി പാടുന്നതിന്‍റെ സുഖം ഒന്ന് വേറെ തന്നെയാണ് ..ഭഗവാനോടുള്ള അചഞ്ചലമായ ഭക്തി നിറച്ചുള്ള എന്‍റെ പാട്ടു കേള്‍ക്കുവാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം അന്നവള്‍ വരുമായിരുന്നു ...

മണി മുഴക്കി കൊണ്ട് നട തുറന്നു ..ഞാന്‍ ചിന്തകളെ വിട്ട് വീണ്ടും ദ്വാരകാധീശനെ വണങ്ങി....

മഞ്ഞ പട്ടുടുത്തു , ചുണ്ടില്‍ ഓടക്കുഴലും ചേര്‍ത്ത് ഒരു കള്ള ചിരിയോടെ നില്‍ക്കുന്ന കണ്ണന്‍....എന്‍റെ മനസ് നിറഞ്ഞു ..അമ്മ നിര്‍ബന്ധിച്ചതു വെറുതെ ആയില്ല..

തിരുമേനി ഓരോ പേരു ചൊല്ലി പുഷ്പാഞ്ജലി പ്രസാദം കൊടുത്തു തുടങ്ങി ... ഞാന്‍ കണ്ണടച്ച് തൊഴുതു നില്‍ക്കയാണ് ...

വൈഗ ..മകയിരം ..

അവിശ്വസനീയമായതെന്തോ കേട്ടു ഞാന്‍ കണ്ണുകള്‍ തുറന്നു...അദ്ദേഹം വീണ്ടും ശബ്ദമുയര്‍ത്തി വിളിച്ചു ..

വൈഗ..മകയിരം ..

വെള്ള പട്ടുപാവാട അണിഞ്ഞ ഒരു ആറു വയസുകാരി ആ പ്രസാദം വാങ്ങി ...

ഞാന്‍ ആ കുട്ടിയെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി ....കണ്ടു മറന്ന മുഖം ..ആ കുട്ടി ഒറ്റക്കാണ്...

പോകുവാനുള്ള തിരക്കില്‍ പെട്ടെന്ന് തൊഴുതിറങ്ങിയ ആ കുട്ടിയേ ഞാന്‍ വിളിച്ചു ...

വൈഗാ...എന്‍റെ ശബ്ദം ഇടറിയോ..?? അറിയില്ല ...

വിളിക്കാന്‍ കൊതിച്ചിരുന്ന ആ പേര് വിളിച്ചപ്പോള്‍ എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു ..

തിരിഞ്ഞു നിന്ന കുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം എന്‍റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ ഞാന്‍ തിരഞ്ഞു ...

ഞാന്‍ ചോദിച്ചു...

മോളുടെ പേര് വൈഗ എന്നല്ലേ ...

ആ അതെ ..അങ്കിള്‍...വൈഗ...

മോളുടെ വീട് എവിടെയാ ??

ഇവിടെ അടുത്താ പുഴയുടെ അക്കരെ ...

മോളുടെ വീട്ടില്‍ ആരൊക്കെ ഉണ്ട് ??

അമ്മ,,,, അപ്പൂപ്പന്‍,,,, അമ്മൂമ്മ,,,,അമ്മാവന്‍,,,.

അപ്പോള്‍ മോളുടെ അച്ഛനോ ??

അച്ഛനും അമ്മയും പിണക്കത്തിലാ...അത് കൊണ്ട് അച്ഛന്‍ അച്ഛന്‍റെ വീട്ടിലാ ..അമ്മയും ഞാനും ഇവിടെ ..

ആരാ മോള്‍ക്ക്‌ വൈഗ എന്നു പേരിട്ടത് ??

അമ്മയാ..

ഓഹോ .അമ്മയുടെ പേരെന്താ??

രാധിക....

എന്‍റെ വാതാലപുരേശാ...കൃഷ്ണാ...

ഞാന്‍ നടുങ്ങി ..

രാധിക....

എന്‍റെ....എന്‍റെ മാത്രമായിരുന്ന രാധിക....

ഭാരതപുഴയിലെ ഓളങ്ങളെ തഴുകി വരുന്ന കാറ്റേറ്റു...തീരത്തെ മണലില്‍ അസ്തമയ സൂര്യന്‍റെ ഭംഗി ആസ്വദിച്ചു ഏതോ ചിന്തയില്‍ മുഴകി അവളെയും പ്രതീക്ഷിച്ചു ഞാന്‍ കിടക്കുമായായിരുന്നു...രാധിക...പ്രകൃതിയെ പോലും വെല്ലുന്ന അവളുടെ രൂപം അവര്‍ണ്ണനീയം...അടുത്തത് പെട്ടന്നായിരുന്നു...ഒരേ തലത്തിലുള്ള രണ്ടു വ്യക്തികള്‍ തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദം...പിന്നീടെപ്പോളോ പ്രണയമായി....കളി ചിരികള്‍ക്കിടയില്‍ എപ്പോഴെക്കൊയോ പറഞ്ഞിരുന്നു മകന്‍ ജനിച്ചാല്‍ ശംഭു എന്നും മകള്‍ ജനിച്ചാല്‍ വൈഗ എന്നും പേരിടണം ...

പരസ്പരം നല്ലതു പോലെ അറിഞ്ഞിരുന്നെന്നാണ് ഞങ്ങള്‍ കരുതിയത്‌...പക്ഷേ എപ്പോളാണെന്നറിയില്ല മാനസികമായ ആ ധാരണ നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു...ആരുടെ തെറ്റാനെന്നറിയാന്‍ പോലും ശ്രമിച്ചില്ല...പരസ്പരം തടഞ്ഞില്ല...അകന്നത് വളരെ പെട്ടന്നായിരുന്നു....അടുത്തതിനെക്കാള്‍ ഇരട്ടി വേഗത്തില്‍...

കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു ഞാന്‍ ശ്രീ കോവിലിലേക്ക് നോക്കി ..

അങ്കിള്‍...ഞാന്‍ പോട്ടെ ...

വൈഗ നടന്നു നീങ്ങി .. എന്‍റെ കണ്ണെത്തും ദൂരെ വരെ ഞാനും സഞ്ചരിച്ചു ...പക്ഷെ എന്‍റെ കണ്ണ്നീര്‍ തുള്ളികള്‍ വൈഗയെ മറച്ചു ..

കുണുങ്ങി കുണുങ്ങി ഉള്ള വൈഗയുടെ ആ നടത്തം രാധികയെയാണ് ഓര്‍മ്മിപിച്ചത്..

ഭാരതപ്പുഴയില്‍ തട്ടി പ്രതിഫലിചിരുന്ന സൂര്യരശ്മികളെ വകഞ്ഞ്...പുഴ കടന്നു...ദേവനെ കാണാന്‍ വരുന്ന ദേവിയെ ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു ..

" അച്ഛാ ഞാന്‍ പോട്ടെ .... " എന്നു തിരുത്തുവാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു ..

പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും വൈഗ ഒത്തിരി ദൂരെ എത്തിയിരുന്നു..

നീ എവിടെയാ....

2009-11-10T16:11:00.000+05:30

ഒരു തുലാം മാസ സന്ധ്യയില്‍ കണ്ണിലെ നേര്‍ത്ത കണ്കണം പോലെ , എന്‍റെ മനസിന്‍റെ തേങ്ങലോടെ പെയ്തൊഴിയുന്ന മാനം .....

ജലതുള്ളികളെ കീറി മുറിച്ചു ഞാന്‍ നടന്നുനീങ്ങി ....പെട്ടെന്ന് എന്‍റെ ചലനം നിലച്ചു ....

തുലാവര്‍ഷ മേഘം തോല്‍ക്കും വിധം എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു ചിന്തി....

ഏതോ ഒരു നേര്‍ത്ത ഓര്‍മ്മ എന്‍റെ മനസിനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി .....

പതിവ് തെറ്റിക്കാതെ ആ വാതില്‍ക്കല്‍ ഞാന്‍ നോക്കി നിന്നു....

അവനെ ഒന്ന് കാണാന്‍ ....എന്‍റെ വിനുവിനെ ....

എന്തോ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന പകുതി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും , പാറി പറന്ന മുടിയും , മൂക്കിന്‍റെ തുമ്പിലെ കറുത്ത കുത്തും , തിരിച്ചറിയാനെന്നോണം ഈശ്വരന്‍ കൊടുത്ത വലത്തേ കൈ തണ്ടയിലെ മറുകും , അവനു മാത്രം സ്വന്തമായിരുന്നു...

അപൂര്‍വ്വമായി വിടരുന്ന ചുണ്ടുകളില്‍ മനസു കൊണ്ട് മാത്രം പുഞ്ചിരിക്കുന്ന എന്‍റെ വിനുവിന് വിദൂരതയിലെ കാഴ്ചകള്‍ ആയിരുന്നു എന്നുമാശ്വാസം....

ആ നനഞ്ഞ കണ്ണുകളില്‍ ആരോടോ ഉള്ള പക തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു ...........

ഹൃദയത്തോടു ചേര്‍ത്ത് വച്ച് സ്നേഹിച്ച , തന്‍റെ ജീവിതസഖി വഞ്ചിച്ചത് , സ്നേഹിക്കാന്‍ മാത്രം അറിയാവുന്ന അവനു താങ്ങാനായില്ല ...

എല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തീര്‍ക്കുവാന്‍ അവന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു ...

പക്ഷെ.........

മരണം അവനെ സ്പര്‍ശിച്ചില്ല ...

ഭൂമീദേവി അവനെ വെടിയുവാന്‍ തയ്യാറായിരുന്നില്ല......

എങ്ങു നിന്നോ ചീറി പാഞ്ഞു വന്ന ബസ്സിനു അവന്‍റെ കാലുകളെ വേണ്ടിയിരുന്നുള്ളൂ .........

എന്നേക്കുമായി അവന്‍റെ വേരുകള്‍ അറ്റു ..

ചലനമില്ലാതെ , ജീവന്‍റെ തുടിപ്പ്‌ മാത്രം ശേഷിക്കുമ്പോള്‍ , ...

ഇളം നീല നിറം പൂശിയ ചുവരിനുള്ളിലെ മഷിക്കൂട്ടുകളും ചിത്രങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു അവന്‍റെ ലോകം ...

നീണ്ട ഒന്‍പതു വര്‍ഷങ്ങളില്‍ ആ കൈകളും അതിലൂടെ ഒഴുകി എത്തുന്ന ജീവനുള്ള ചിത്രങ്ങളും ആയിരുന്നു അവന്‍റെ പ്രതീക്ഷ ......

കാല ചക്രത്തിന്‍റെ പ്രയാണം ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല ...അത് ചലിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു ....

പ്രത്യാശയുടെ നാമ്പുകള്‍ മുളയ്ക്കും മുന്‍പേ....

ഓര്‍മയുടെ മൂടുപടം മായും മുന്‍പേ ...

പ്രതീക്ഷയുടെ നീരുറവകള്‍ വറ്റിയ മനസുമായ്‌ അവന്‍ പോയി ...

ഈ നവംബര്‍ പതിനെട്ടു ആകുമ്പോള്‍ അവന്‍ ലോകത്തോട്‌ വിട പറഞ്ഞിട്ട് പത്തു മാസം ആകുന്നു .. .....

ഒന്നേ അവന്‍ ജീവിതത്തില്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുള്ളു ....

നിറ കണ്ണോടെ അവന്‍ ഒന്നേ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ ...

" എന്‍റെ കാലുകള്‍ ഒന്നനങ്ങിയെങ്കില്‍ ... "

പക്ഷെ .........വിധി അവനെ.......

മറക്കാത്ത ഓര്‍മ്മ...

2009-11-06T12:16:00.000+05:30

ചന്തു എന്‍റെ കൂട്ടുകാരനായിരുന്നു...ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു കിട്ടിയ കൂട്ടുകാരന്‍...
രണ്ടു വര്‍ഷത്തെ പരിചയം രണ്ടു ജന്മത്തെ അടുപ്പമായി മാറി ...
എന്നും ഒരു കുസൃതി ചിരിയോടെ എന്‍റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്ന അവന്‍ എനിക്ക് എല്ലാം ആയിരുന്നു ...
എന്‍റെ കണ്ണ് നനയാന്‍ അവന്‍ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല ...

ഞാന്‍ അറിയാതെ,,,എന്‍റെ മനസ് അറിയാതെ,,,,,ഞാന്‍ അവനിലേക്ക്‌ അടുക്കുകയായിരുന്നു ....അതോ എന്നെ അവന്‍ വലിച്ചടുപ്പിക്കയായിരുന്നോ ?????
അറിയില്ല ...
എന്‍റെ മനസ്സില്‍ മോഹങ്ങള്‍ നാമ്പിട്ടു തുടങ്ങിയ നിമിഷം,,,എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറയാന്‍ എന്‍റെ നാവുകള്‍ വെമ്പി ...

പക്ഷെ ....എന്താവും മറുപടി എന്നോര്‍ത്ത് , ഞാന്‍ ആ ഇഷ്ടത്തെ മനസ്സില്‍ വെച്ചു താലോലിച്ചു...

കാത്തിരിന്നു ഞാന്‍.... നിന്നെ എനിക്ക് വേണമെന്നു പറയുന്ന ആ നിമിഷത്തിനു വേണ്ടി ...

എന്തിനു വേണ്ടി എന്നറിയാതെ...പലപ്പോഴും ഞാന്‍ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി കരഞ്ഞു ....
അവനില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതം എനിക്ക് ചിന്തിക്കാന്‍ കഴിയില്ലാരുന്നു ...

അവന്‍റെ സാന്നിധ്യത്തില്‍ എന്‍റെ ഹൃദയവേഗം പോലും കൂടുമായിരുന്നു ...

പലതും ഞാന്‍ പറയാതെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍റെ മുഖത്ത് നേര്‍ത്ത പുഞ്ചിരിയും മൌനവും ആയിരുന്നു ...

അത് എന്നിലെ മോഹങ്ങള്‍ക്കു ആക്കം കൂട്ടി ...

പലപ്പോഴും അവന്‍ എന്നില്‍ നിന്നും എന്തോ ഒളിക്കുന്നതായി തോന്നി ....ചോദിച്ചപ്പോഴെല്ലാം പഴയ ആ പുഞ്ചിരിയും മൌനവും....

പ്രതീക്ഷതന്‍ നാമ്പ് പൊട്ടി വളര്‍ന്ന നേരത്തായിരുന്നു അവന്‍ എന്നെ ഐസ്ക്രീം പാര്‍ലറിലേയ്ക്കു വിളിച്ചതു...

ഇതു വരെ പറയാതിരുന്ന ഒരു കാര്യം പറയാന്‍ ആണ് ...ഇനിയും വൈകികൂടാ എന്നവന്‍ കൂട്ടി ചേര്‍ത്തു...

എന്ത് പറയണം എന്ന് അറിയാതെ ഞാന്‍ പകച്ചു നിന്നു..

ജന്മ ജന്മാന്തരങ്ങളില്‍ ബാക്കി വച്ച സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ഒരു രാത്രി കൊണ്ട് കണ്ടു തീര്‍ത്തു ...
എന്‍റെ സന്തോഷത്തിനു അതിരുകള്‍ ഇല്ലായിരുന്നു...
കൂടെ ഒരു നേര്‍ത്ത പേടിയും .....
എനിക്ക് ഉറങ്ങാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല ..

രാവിലെ പോകാന്‍ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ കണ്ണാടിയിലെ എന്‍റെ മുഖത്തിനു പതിവിലേറെ സൌന്ദര്യം ഉണ്ടെന്നെനിക്ക് തോന്നി ...

അവന്‍ എന്നെ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നു ..
എതിര്‍ വശത്ത് കസേര ഉണ്ടായിട്ടും,,,,വളരെ നാളായി ഞാന്‍ കൊണ്ട് നടന്ന സ്വപ്നം സഫലമാകുന്നു എന്ന സത്യം എനിക്കു ബോധ്യപ്പെടാന്‍ ഞാന്‍ അവന്‍റെ അടുത്ത് ഇരുന്നു ...

ഐസ്ക്രീം കുടിക്കുന്ന വ്യാജേന അക്ഷമയായി ഇരുന്ന എന്‍റെ നേര്‍ക്ക് അവന്‍ ഒരു ലെറ്റര്‍ നീട്ടി ...
ആദ്യമായ്‌ കാണുന്നതു പോലെ ഞാന്‍ അതു വാങ്ങി ...

എന്തായിരിക്കും എഴുതിയിരിക്കുന്നതെന്നറിയാനുള്ള ആഗ്രഹത്തില്‍ അതു തുറക്കവേ...

ചന്തു

വെഡ്സ്

ചിപ്പി

എന്‍റെ കണ്ണില്‍ ഇരുട്ട് കേറുന്നത് പോലെ തോന്നി...

അതെ അവന്‍റെ കല്യാണ ലെറ്റര്‍ തന്നെ...

ഒന്നു കൂടി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുമ്പോള്‍ വധുവിന്‍റെ സ്ഥാനത്ത് എന്‍റെ പേര് ആയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥന മാത്രമായിരുന്നു മനസ്സില്‍ ...

ബൌളിലെ ഐസ്ക്രീം തീ കട്ടകള്‍ ചാലിച്ചതായിരുന്നു ...

കണ്ണുകള്‍ വിടര്‍ത്തി വച്ച്,,,വാതോരാതെ സംസാരിച്ച്‌, എന്‍റെ കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളികള്‍ക്ക്‌ ഞാന്‍ കടിഞ്ഞാണിട്ടു....

താലി കെട്ടുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കൂടെ ഉണ്ടാകും എന്ന ഉറപ്പ് കൊടുത്തു അവനെ പറഞ്ഞയക്കുമ്പോള്‍ എന്‍റെ ഹൃദയത്തിനുള്ളിലെ അഗ്നിപര്‍വതം തൊണ്ടയിലെവിടെയോ കുരിങ്ങുകയായിരുന്നു....

ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ അകലുന്ന അവനെ എനിക്ക് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല...

ഒരു നേര്‍ത്ത ജലത്തുള്ളി എന്‍റെ കാഴ്ചയെ മറച്ചിരുന്നു .....

എന്തിന്നായിരുന്നു....ഈ ജന്മം....??????

മാതൃത്വത്തിന്‍ സ്വപ്നഭൂമി

2009-11-06T08:18:00.000+05:30

കണ്ണിമ പൂട്ടി ഉറങ്ങുന്ന പൈതലേ...
കണ്‍തുറന്നു അച്ഛനെ തിരക്കിടല്ലേ...
തൂവെള്ള തുണിയില്‍ പൊതിഞൊരീ ദേഹമേ
ഇന്നു നിന്‍ വിളി കേള്‍ക്കുവാന്‍ ബാക്കിയുള്ളൂ...

കാലത്തിന്‍ കരങ്ങളില്‍ കളിപ്പാവകള്‍ നമ്മള്‍
ജീവച്ഛവം കണക്കെ ബാക്കിയായീ ഭൂമിയില്‍...
വിശന്നു കരയുന്ന മകനേ നിനക്കായിനി എന്നിലെ
സ്നേഹ ത്തിന്‍ കണ്ണുനീര്‍ത്തുള്ളികള്‍ ശേഷിക്കവേ...

നിനച്ച സ്നേഹം കൊതിച്ചിറങ്ങിയ നാള്‍
ബന്ധുക്കളെല്ലാം എന്നെ വെറുത്തൊരാ നിമിഷത്തില്‍
ഞാന്‍ ഏറ്റു വാങ്ങിയ ശാപവാക്കുകളെല്ലാം
ഇന്നു നിന്നില്‍ വന്നു പതിച്ചീടവേ...

ശപിച്ചിടല്ലേ നീയുമീ അമ്മയെ...
നിന്‍ ജീവിതം കരുപ്പിടിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നൊരീയമ്മയെ
സുഖങ്ങളെല്ലാം തരുവാനായിലെങ്കിലും...
ആവതു പോല്‍ നിന്നെ വളര്‍ത്തിടാമീയമ്മ...

കഴുകന്‍ കണ്ണുകള്‍ കൊത്തിപറിചൊരീ
കമനീയ വിഗ്രഹം ഈ അമ്മതന്‍ ദേഹം...
വയറൊട്ടിയ നിന്നെയും പേറി വറ്റിയ മാറുമായ്‌
അകലേക്ക് ഞാന്‍ നടന്നിടുമ്പോള്‍...

വേനലില്‍ തപിക്കുന്നൊരീ ദേഹത്തില്‍...
വേദനകളില്‍ പുളഞൊരീ മനസ്സിന്നാഴത്തില്‍.....
സിന്ദൂരം വെടിഞൊരീ സന്ധ്യയെ പോലെ...
വേദനിക്കുനീയമ്മ നിന്നെയോര്‍ത്തു...

സ്നേഹത്തിന്‍ വര്‍ഷ മേഘങ്ങല്‍ക്കായ്‌...
കത്തിരിക്കുന്നിതാ നിന്നെ മാറോടണച്ചു...
ഒരിക്കലും വറ്റിടാത്ത ഈ കണ്ണീര്‍ കയങ്ങളില്‍...
മുളക്കുമോ കാരുണ്യത്തിന്‍ നാമ്പുകള്‍ ഇനിയെങ്കിലും...

വളര്‍ത്തിടാം നിന്നെയീ ഉദ്യാനത്തില്‍....
സ്നേഹമാം പൂക്കള്‍ വിരിഞൊരീ ഉദ്യാനത്തില്‍...
ഉദിക്കുമോ വീണ്ടുമൊരു സ്വര്‍ണ്ണ സൂര്യന്‍...
എന്‍റെ സ്വപ്ന ഭൂമിയിലുദിക്കുമോ വീണ്ടുമാ സ്വപ്ന സൂര്യന്‍....

ഓമലേ നിന്‍ പുഞ്ചിരി

2009-11-05T08:33:00.000+05:30

സായം സന്ധ്യയുടെ നിറക്കൂട്ടില്‍

സര്‍വ്വം സാക്ഷിയെ തേടവേ...

ഓമലേ നിന്‍ തേങ്ങലെന്‍ കാതില്‍

ഒരോളമായ് ഒഴുകി അടിഞ്ഞനാള്‍

ആഴത്തിലേറ്റ മുറിവിന്‍റെ നോവില്‍

ഒരു സാന്ത്വനം തേടി അലഞ്ഞ നിന്‍

ഹൃദയവിപഞ്ചികയിലെ സ്വരങ്ങളെല്ലാം

കണ്ണുനീര്‍തുള്ളിയായ് ഒഴുക്കിയപ്പോള്‍

ആത്മവിലെക്കൊരു തൂവല്‍ സ്പര്‍ശമായ്‌

സ്നേഹമാര്‍ന്നൊരു കിരണമായ്‌ ഞാനണയവേ

നിന്‍ മനസിന്‍ അടിത്തട്ടില്‍ ,

നിന്‍ തേങ്ങലിന്‍ മുറിപ്പാടുകള്‍ തേടി അലയവേ...

കരഞ്ഞു തളര്‍ന്നൊരാ മിഴികളാല്‍ നിന്‍

മനസു തുറന്നെന്നെ നോക്കവേ...

നിന്നിലെ വിഷാദത്തെ വാരിപ്പുണര്‍ന്നു ഞാന്‍,

നിന്‍ ചുണ്ടിലൊരു പുഞ്ചിരി വിടര്‍ത്തി അടുക്കവേ ...

ഓര്‍മ്മതന്‍ താളില്‍ നിന്നോരോരോ ഏടുകള്‍

ഓര്‍ത്തു നീ എനിക്കായ്‌ അടര്‍ത്തി എടുക്കവേ ...

ഇമകളില്‍ പൊഴിയുന്ന അശ്രുക്കള്‍ ,

ഇനി ഒരിക്കലും നിന്നെ പുണരാതിരിക്കുവാന്‍ ,

ഇനി ഉള്ള നാളുകള്‍ നിനക്കെന്നുമൊരു

തളിരിടും തണലായിരിക്കുവാന്‍ ആശിച്ചു ഞാന്‍ .

നിന്നിലെന്നും ഒരു സ്നേഹസ്പര്‍ശമായ്‌

അണയുവാന്‍ കൊതിപ്പവേ ..

നിന്‍ മനമൊരിക്കലും വിങ്ങുവാന്‍ എന്‍

ഓര്‍മ്മകള്‍ കാരണമാകരുതെന്നുറപ്പിക്കവേ ..

ഓമലെ നിന്‍ മിഴിനീര്‍ തുള്ളികള്‍ക്ക്

ഞാനുമറിയാതൊരു കാരണമാകവേ .

ഏറെ ശപിച്ചൊരാ ചെയ്തിയെ...

എത്ര മറന്നാലും മനസിനെ നീറ്റവേ...

ഓമലേ ..നീ എന്നും പൊഴിക്കേണം .

ഒരിക്കലും തീരാത്തപുഞ്ചിരികള്‍ ....

കിട്ടാത്ത മുന്തിരി

2009-11-04T10:14:00.001+05:30

രാഖി (രക്ഷ) കെട്ടിയ കൈകള്‍ കാണുമ്പോള്‍ എനിക്കോര്‍മ്മ വരുന്നത് ജോസഫ്‌ ചേട്ടനെ ആണ്...

അന്നൊരു ആഗെസ്റ്റ്‌ മാസമായിരുന്നു ഞാന്‍ എന്‍ എസ് എസ് എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജ് പാലക്കാടില്‍ ഒന്നാം വര്‍ഷം പഠിക്കുന്ന കാലം... ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞു റൂമില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ കഥാനായകന്‍ (നമ്മുടെ ജോസഫ്‌ ചേട്ടന്‍) ചെമ്മീന്‍ ഫിലിമിലെ പരീക്കുട്ടിയെ പോലെ മാനസ മൈനെ വരൂ,,,, പാട്ടു കേട്ടിരിക്കുന്നു...

ദൈവമേ ഇതെന്നാ പറ്റി ഈ മനുഷ്യന്...മൈക്കല്‍ ജക്ക്സനും ജോസഫ്‌ ചേട്ടനും ഒരമ്മ പെറ്റ മക്കളാണല്ലോ...സാധാരണ മൈക്കല്‍ അണ്ണന്‍റെ പാട്ടു മാത്രം കേള്‍ക്കുന്ന ഇങ്ങേര്‍ക്കിത് എന്തു പറ്റിയോ ആവോ...ഇദ്ദേഹത്തെ കാരണം ബാക്കി ഉള്ളവര്‍ക്ക് ഒരു യുഗ്മ ഗാനം കേള്‍ക്കണേല്‍ ആഴ്ചയും സങ്ക്രാന്തിയും നോക്കണമായിരുന്നു ...

ജോസഫേട്ടാ എന്നാ പറ്റി ???

ഒന്നും ഇല്ലടാ...ഞാന്‍ ഇച്ചിരി തനിച്ചിരിക്കട്ടെ...

മൂഡു ശരിയല്ലന്ന തോന്നണേ...വെറുതെ മിണ്ടി കൊളമാക്കണ്ടാ...മൌനംവിദ്വാന് ഭൂഷണം എന്നല്ലേ അറിവുള്ളവര്‍ പറയുന്നത്(വിദ്വാനല്ലെ ഹി ഹി )...

യോഗദണ്ട് ഏന്തി (മിനി ഡ്രാഫ്ടര്‍) ഞാന്‍ എന്‍റെ റൂമില്‍ പ്രവേശിച്ചു...രാവിലെ മുതല്‍ വൈകിട്ട് വരെയുള്ള കോളേജിലെ അശ്രാന്ത പരിശ്രമത്താല്‍ ക്ഷീണിതനായ ബെഡില്‍ കയറി കിടന്നേ ഉള്ളു ഉറക്കം തുടങ്ങി...

വലിയ ഒച്ചപാടും ബഹളവും കേട്ടാണ് ഉണര്‍ന്നത്...അപ്പുറത്തെ മുറിയില്‍ നിന്നാണ്...സംഭവം സീരിയസ് ആണ്...തമ്മില്‍ തമ്മില്‍ ഭയങ്കര തര്‍ക്കം...

"എന്നാലും എന്നോട് ഈ ചതി വേണ്ടാരുന്നു...നിന്നെ ഒക്കെ ഞാന്‍ കോളേജിന്‍റെ മെയിന്‍ ബില്‍ഡിങ്ങില്‍ നിന്നും തള്ളി ഇട്ടു കൊല്ലുമെട...അല്ലേല്‍ ബല്‍കെണിന്നു തള്ളി കിണറ്റിലിടും..."

ജോസഫേട്ടന്നാണല്ലോ ഒച്ചവെക്കുന്നത്....സാധാരണ ദേഷ്യപെടാത്ത മനുഷ്യനാണ്‌...ആശിഷേട്ടന്‍റെയും, രാകേഷേട്ടന്‍റെയും ഇന്നലത്തെ പ്ലാന്നിംഗ് കണ്ടപോളേ ഞാന്‍ മനസില്‍ കരുതിതരുന്നു എന്തോ ഗുലുമാലാണെന്നു....

കാര്യത്തിന്‍റെ ഗൌരവം അറിയാനായി ഞാന്‍ ആശിഷ്‌ ചേട്ടനോട് ചോദിച്ചു...സംഭവം വളരെ സിമ്പിള്‍ ആണ്...

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ്,അതായതു ഏകദേശം ഒരു മൂന്നു വര്‍ഷം മുന്‍പ്...ജോസഫേട്ടനും, ആശിഷേട്ടനും, രാകേഷേട്ടനും കോളേജില്‍ ചേര്‍ന്ന വര്‍ഷം...അവരുടെ ക്ലാസ്സിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരിയായ കുട്ടിയോട് (ജ്യോത്സ്ന) ജോസഫേട്ടനൊരു പൊടി സ്നേഹം...ആ പൊടി സ്നേഹം മൂന്നു വര്‍ഷം കൊണ്ട് വളര്‍ന്നു ഒരു കല്ലായി ഒരു മലയായി...ഇപ്പോള്‍ അത് ഒരു അഗ്നിപര്‍വ്വതം പോലെ തിളച്ചു മറിയുകയാണ്...

ഹോ ആ ചൂട് കാരണമാണ് പാവം ജോസഫേട്ടന്‍ ഉണങ്ങി കരിഞ്ഞു എല്ലും തോലും ആയതു...

പേരിന്‍റെ ആദ്യ അക്ഷരം ഒന്നായത് കൊണ്ടാണത്രേ ഇത്രെയും സ്നേഹം തോന്നിയത് എന്നാണ് ജോസഫേട്ടന്‍ എല്ലാരോടും പറഞ്ഞേക്കണേ...

സഹമുറിയന്‍ മാരെന്ന കാരണത്താല്‍ ആശിഷേട്ടനും, രാകേഷേട്ടനും നമ്മുടെ കഥാനായകനെ, പ്രണയം വെട്ടി തുറന്നു പറയാന്‍ പലപ്പോഴും നിര്‍ബന്ധിച്ചിരുന്നു...പക്ഷേ ധൈര്യം കൂടുതല്‍ ഉള്ളതിനാല്‍ ജോസഫേട്ടന്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും അതിനു മുതിര്‍ന്നിട്ടില്ല...ജ്യോത്സ്ന ചേച്ചിയെ കണ്ടാല്‍ അപ്പൊ ജോസഫേട്ടന്‍ കവാത്ത് മറക്കും...പിന്നെ ഞാന്‍ ഈ കോളേജില്‍ ഉള്ളതല്ലേ എന്ന രീതിയിലാണ്‌ പെരുമാറുക...

സഹികെട്ട സഹമുറിയന്‍മാര്‍ ഒരിക്കല്‍ ജോസഫേട്ടനെ ട്രീറ്റ്‌ എന്ന പേരില്‍ വിളിച്ചു കൊണ്ട് പോയി ജ്യോത്സ്ന ചേച്ചിടെ കൂടെ ഇരുത്താന്‍ ശ്രമിച്ചു പക്ഷേ ഒരു ഗുണവും ഉണ്ടായില്ല പുള്ളിക്കാരന്‍ വരാല് തെറ്റണപോലെ രക്ഷപെട്ടു...

പിന്നീട് കണ്ടപ്പോള്‍ ജ്യോത്സ്ന ചേച്ചി ജോസഫേട്ടനോട്,,, എന്തിനാ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞത്...അത് കൊണ്ടല്ലേ ഞാന്‍ ട്രീടിനു വന്നത് പക്ഷേ എന്നെ മൈന്‍ഡ്‌ ചെയ്തില്ലല്ലോ...എന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു...അതില്‍ നിന്നും രക്ഷപെടാന്‍ ജോസഫേട്ടന്‍ നൈസ് ആയിട്ട് കളം മാറ്റി ചവിട്ടി...ആശിഷും , രാകേഷും പറ്റിക്കാന്‍ വിളിച്ചതാണെന്നു പറഞ്ഞു തടി ഊരി...അതിന്റെ ആഫ്ടര്‍ എഫ്ഫക്റ്റ്‌ ആണ് ഇന്ന് സംഭവിച്ചത്...

ഇന്നലെ രാത്രി ആശിഷേട്ടനും, രാകേഷേട്ടനും കൂടി വമ്പന്‍ പ്ലന്നിംഗ് ആയിരുന്നു...ഇടക്കവര്‍ എന്‍റെ അടുത്ത്‌ വന്നു കുറച്ചു സംശയങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു...

ഡാ അരുണേ നിന്‍റെ കയ്യില്‍ രാഖി ഉണ്ടോ...ഒരെണ്ണം വേണമായിരുന്നു...

ഇപ്പൊ ഇല്ല...നിര്‍ബന്ധാണേല്‍ നാളെ ഒരെണ്ണം ഒപ്പിച്ചു തരാം...

രാഖി എന്നു പറയണത് ആങ്ങളക്കു പെങ്ങള്‍ കെട്ടി കൊടുക്കുന്നതല്ലേ ...

ആ അത് തന്നെ...

അങ്ങനെ ആണേല്‍ നിര്‍ബന്ധാ...നാളെ രാവിലെ കിട്ടണം...എന്നാലെ ഉപയോഗം ഉള്ളു...

നോക്കട്ടെ ഞാന്‍ ഒരെണ്ണം ഒപ്പിച്ചു തരാം...

ഹ നീ ഉറപ്പു പറ...

ആര്‍ക്കു കൊടുക്കാനാ..

അതൊക്കെ ഉണ്ട് നീ ഒരെണ്ണം ഒപ്പിക്ക്...

ഓക്കേ ഞാന്‍ സമ്മതിച്ചു....രാവിലെ റെഡി ആയിരിക്കും...

നേരം വെളുത്ത ഉടനേ ഞാന്‍ അകത്തേത്തറ വരെ പോയി ഒരു രാഖി ഉപ്പിച്ച്ചു...നല്ല കാവി കളര്‍...തിരിച്ചെത്തിയ ഉടനെ തന്നെ ഞാനത് രാകേഷേട്ടനെ ഏല്പിച്ച്ചു...പറഞ്ഞത് പോലെ ചെയ്തതിനാല്‍ അവര്‍ക്ക് സന്തോഷമായി...

ഉദ്ധേശിച്ച പോലെ നടന്നാല്‍ നിനക്കു വൈകിട്ട് ചായയും വടയും വാങ്ങി തരാം..

ഓ എനിക്കു ചായയും വടയും വേണ്ട..നിങ്ങളുടെ സന്തോഷമാണ് വലുത്...പിന്നെ നിര്‍ബന്ധമാണേല്‍ ഒരു മസാല ദോശ മതി...

അയ്യട അവന്‍റെ ഒരു നിര്‍ബന്ധം...എന്തായാലും വൈകിട്ട് കാണാം...

പിന്നെ സംഭവിച്ചതെല്ലാം അവിശ്വസനീയമായിരുന്നു...ആശിഷേട്ടനും രകേഷേട്ടനും തന്ത്ര പരമായിട്ട് ജ്യോത്സ്നചേച്ചിയെ കണ്ടു...എന്നിട്ട് കുറെ കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു വിശ്വസിപിച്ചു...

ജോസഫിന് ജ്യോത്സ്നയെ പെങ്ങളെ പോലെ ഇഷ്ടമാണ്...ആ സ്നേഹം ഇത് വരെ അവന്‍ ഒളിച്ചു വെച്ചിരിക്കുകയാ....

അതെയോ...എന്‍റെ ഭാഗ്യം...

ഞങ്ങടെം...

ഇന്ന് രക്ഷാബന്ധന്‍ ആണ് ഈ രാഖി ജോസേഫിന്‍റെ കൈയില്‍ കെട്ടി കൊടുക്കണം...അവനൊത്തിരി സന്തോഷമാകും...നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ക്ക് സന്തോഷം കൊടുകേണ്ടത്‌ നമ്മുടെ കടമയല്ലേ...

അ ഇങ്ങു തന്നേക്ക്‌...ഞാന്‍ കെട്ടി കൊടുക്കാം...

ദാ പിടിച്ചോ അവന്‍ ആലിന്ച്ചുവട്ടില്‍ ഇരിപ്പുണ്ട്...

അവര്‍ അവിടെ നിന്നും ഓടി ആലിന്ച്ചുവടില്‍ എത്തി ഒന്നും അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തപോലെ ജോസേഫെട്ട്ടന്‍റെ ഒപ്പം ഇരിപ്പുറപ്പിച്ച്ചു...

എന്താടാ ജോസേഫെ നീ ആലോചിക്കണേ ജ്യോത്സ്നയെ പറ്റി ആണോടാ...

അതേടാ...അളിയാ നിനക്കെങ്ങനെ മനസിലായി....

ഒന്നും അല്ലേലും നമ്മള്‍ റൂം മേറ്റ്സ് അല്ലെടാ...ദേ അളിയാ അവള്‍ വരുന്നു...ഇങ്ങോട്ടാണല്ലോ....

ഡാ എന്നെ കണ്ടാല്‍ കുഴപ്പം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ...ഗ്ലാമര്‍ അല്ലെ...???

ഹേ ഇല്ലളിയ എന്നതെതിനെക്കളും നല്ലതു ഇന്നാണ്...

അവളുടെ വരവിലെന്തോ പന്തികേടില്ലെട ...

ഇല്ലടാ അത് നിനക്കു തോന്നണതാ....

ജ്യോത്സ്ന വന്നു...ഒരു നനുത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ...

ഹായ്...റൂം മേറ്റ്സ് എല്ലാരും ഉണ്ടല്ലോ...ആശിഷും രാകേഷും ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങെ ത്തിയോ...ഞാന്‍ ജോസേഫിനെ കാണാന്‍ വന്നതാ,,,

എന്തെ....(ഇടറിയ ശബ്ദത്തോടെ ജോസഫ്‌ ചോദിച്ചു)

എന്നാലും എന്നോട് ഈ ചതി വേണ്ടാരുന്നു...എന്നെ ഇത്രേ സ്നേഹിചിട്ടെന്തേ പറയാതിരുന്നത്...

ജോസഫ്‌ ഇരുന്നു വിയര്‍ത്തു...

അത് ഞാന്‍...അങ്ങനെ ഒന്നും...എനിക്കു....ഞാന്‍ ചെയ്തത് തെറ്റായി പോയെന്ക്കില്‍ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം...

ഹ ക്ഷമ പറയോന്നും വേണ്ട..ആ കയിങ്ങു നീട്ടിക്കെ...

ജോസഫേട്ടന്‍ വിചാരിച്ചത് ലവ് ലെറ്റര്‍ തരാനായിരിക്കുന്നു....പക്ഷേ ജ്യോത്സ്ന ചേച്ചി എടുത്ത രാഖി കണ്ടു ജോസേഫേട്ടന്‍ ഞെട്ടി...എണിച്ചോടണം എന്നാരുന്നു മനസ്സില്‍ പക്ഷേ സഹ മുറിയന്‍ മാര്‍ ആരാ ടീംസ്‌..വിട്ടില്ല...രണ്ടു വശത്തുന്നും കൈകള്‍ തോളിലൂടെ ഇട്ടു മുറുകെ പിടിച്ചു...അനങാനും തിരിയാനും വയ്യാത്ത അവസ്ഥ...

ജ്യോത്സ്ന ചേച്ചി രാഖി കെട്ടുവാന്‍ റെഡി പക്ഷേ ജോസേഫേട്ടന്‍ കൈകള്‍ രണ്ടും പാന്റ്സില്‍ തിരുകി....പിന്നെ അവിടെ ഒരു പിടി വലിയായിരുന്നു...ഒരു കണക്കില്‍ അവര്‍ ജോസേഫേട്ടന്റെ കൈ പുറത്തെടുത്തു...കിട്ടിയ ചാന്‍സില്‍ ജ്യോത്സ്ന ചേച്ചി രാഖി കെട്ടി...സഹ മുറിയന്‍ മാര്‍ എന്ന നിലയില്‍ കൈ അടിച്ചു പ്രോത്സാതിപിച്ച്ചു ആ വിശുദ്ധകര്‍മ്മത്തിന് അവര്‍ സാക്ഷികളായി..

നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന്‍റെ ഓര്‍മ്മക്കായി ഈ രാഖി എന്നും കൈയ്യില്‍ കാണൂല്ലേ....

ആ ഉണ്ട്ടകും...എന്‍റെ മരണം വരെ...മതിയോ...(ഈ രാഖി ചെറുതായത് നന്നായി...ഇല്ലേ ഇതില്‍ കെട്ടി തൂങ്ങാരുന്നു...)

എനിക്കു സന്തോഷമായി...ഞാന്‍ പോകട്ടെ...

ഡാ ജോസേഫെ രാഖി കെട്ടിയാല്‍ പെങ്ങള്‍ക്ക് എന്തേലും കൊടുക്കണമെന്നാണ് പറയാറ്‌...

രകേഷേട്ടനെ ജോസേഫേട്ടന്‍ കണ്ണുരുട്ടി കാണിച്ചു...

ആണോ...എന്നാല്‍ എന്‍റെ ഏട്ടന്‍ എനികെന്താ തരാന്‍ പോകുന്നത്...

ജ്യോത്സ്നേടെ ഏട്ടന്‍ വിളി കേട്ടു ജോസേഫിനു ആല്‍ മരവും ആലിന്ച്ചുവടും എന്തിനേറെ പറയുന്നു കോളേജ് മൊത്തം കറങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി...

എന്‍റെ കയ്യില്‍ ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ...

അയ്യോ...ഈ ഏട്ടന്‍ എച്ചി ആണല്ലോ...

ഡാ അങ്ങനെ പറഞ്ഞു അവളുടെ മനസ് വിഷമിപ്പികാതെ...നിന്‍റെ പുതിയ പാര്‍ക്കര്‍ പേന കൊടുക്ക്‌...

ദാ പേന...(സഹ മുറിയന്‍ മാരെ കൊല്ലാനുള്ള ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു ആ മുഖത്ത്)

സന്തോഷമായി ഏട്ടാ ഞാന്‍ പോട്ടെ...

ഡെ ജ്യോത്സ്നെ നില്കടെ ഞങ്ങളും വരുന്നു...അവര്‍ മുങ്ങി...പിന്നെ ദേ പൊങ്ങിത് റൂമിലാ...ജോസേഫേട്ടന്‍ ഇന്ന് ക്ല്ളസ്സില്‍ കേറിട്ടില്ല...

സംഭവം കേട്ടു കുറെ ചിരിച്ചെങ്കിലും എനിക്കു വിഷമമായി...ഞാന്‍ ജോസേഫേട്ടനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു...

ജൊസെഫേട്ട സാരമില്ല എല്ലാം വിധിയുടെ വിളയാട്ടമാ....

ഇത് വിധിയല്ലട...ആശിഷിന്‍റെയും രാകേഷിന്‍റെയും വിളഞാട്ടമ...ഇവനെ ഓക്കേ....വിഷം കേക്കില്‍ ചേര്‍ത്തു കൊടുക്കണം...

ഇത്രെയും ദേഷ്യപെടാതെ...സാരമില്ല...

നിനക്കിതൊക്കെ പറയാം...അവളുടെ കയ്യാണോ കാലാണോ വളരണെന്നു നോക്കി, കണ്ട അണ്ടനും അടകോടനും പ്രപോസ് ചെയ്തെ കോഴി കുഞ്ഞുങ്ങളെ നോക്കണത് പോലെ നോക്കിതാ...എന്നിട്ടാണിപ്പോ...

ജോസേഫേട്ടന്‍ വിഷമിക്കാതെ...എല്ലാത്തിനും ഒരു പോം വഴി ഉണ്ട്...

എന്തു പോം വഴി...ആ രാഖി കൊണ്ട് കൊടുത്തവനെ കിട്ടിയാല്‍ ഞാന്‍ ഞെക്കി കൊല്ലും...

ദൈവമേ അത് എന്നെ പറ്റിയാണല്ലോ പറയണത്...

രാഖി കൊണ്ട് വന്നു കൊടുത്തവനെ വിഷം കേക്കില്‍ ചേര്‍ത്തു കൊടുത്തു കൊന്നാല്‍ മാത്രം പോര... അവന്‍റെ ഡെഡ് ബോഡി മെയിന്‍ ബ്ലോക്കില്‍ നിന്നും തള്ളി ഇട്ടു മുകളില്‍ കൂടി വണ്ടി കേറ്റി ഇറക്കണം...

ഇത് കേട്ടതോടെ എന്‍റെ നല്ല ജീവന്‍ പോയി...ഞാന്‍ പതുക്കെ അവിടുന്ന് എണിറ്റു..

എന്നെ വൈയിറ്റു ചെയ്യാരുന്ന അശിഷേട്ടനോടും രാകേഷേട്ടനോടും ഞാന്‍ സംഭവിച്ചത് മുഴുവനും പറഞ്ഞു കൊടുത്തു...

ശരി കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു വാ ചായ കുടിക്കാന്‍ പോകാം...പറ്റിയാല്‍ ഒരു വടയും കഴിക്കാം..ആശിഷേട്ടനും രാകേഷേട്ടനും റെഡി...

ഞാന്‍ വരുന്നില്ല...ജോസേഫേട്ടന്‍ സംഭവിച്ചതിന്‍റെ നിജസ്ഥിതി അറിഞ്ഞിരുന്നേല്‍ ഞാന്‍ വട ആയേനെ...പിന്നെ ഇത്തിരി ചായ തിളപ്പിച്ച് നിങ്ങള്ക്ക് എന്നെ തിന്നമാരുന്നു...

അവര്‍ പോയി..ഞാന്‍ വീണ്ടും ജോസേഫേട്ടന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു..പാവം മാനസ മൈനെ വരൂ... പാട്ടു റിപീറ്റ് ഇട്ടു കേള്‍ക്ക...ഇടയ്ക്കു രാഖിലേക്ക് നോക്കും..ഇടയ്ക്കു ഫാനിലെക്കും...

പിന്നീടെപ്പോളോ ജോസേഫേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു...

രാഖി കെട്ടിയപ്പോള്‍ അത് അഴിച്ചു അവളുടെ കഴുത്തേല്‍ കെട്ടാരുന്നു...

ഉവ്വ് ഉവ്വുവേ കിട്ടാത്ത മുന്തിരി പുളിക്കും....ഞാന്‍ ആത്മഗതം പോലെ പറഞ്ഞു...

കു...കു...ഹി ഹി ഹി.... റൂമില്‍ വന്‍ ബഹളം...

ഇന്‍ഡസ്ട്രിയല്‍ വിസിറ്റും പുതിയ ജീന്‍സും

2009-11-03T13:37:00.000+05:30

ഞാന്‍ പോളി ടെക്നിക്കില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലം ..
പത്താം ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞ് ,പ്ലസ്‌ ടുനു പോകാതെ നേരിട്ട് പോളി ടെക്നിക്ക് കോളേജില്‍ വന്നതിന്‍റെ ഒരു പേടിയും...സന്തോഷവും... ഞാന്‍ ആരോ ആയി എന്ന ചെറു ഭാവവും ഉണ്ട് മനസ്സില്‍ ....

ജൂനിയേര്‍സ്‌ ആയിരുന്നിട്ടും സീനിയേര്‍സ്‌ കാണ്കെ ചിരിച്ചും കാണാതെ ചീത്ത വിളിച്ചും ...
മുതുമുത്തച്ഛന്‍ മാരുടെ ക്ലാസുകള്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തും ,
റേഷന്‍ കട തുറക്കുന്ന (പഞ്ചാര അടിക്കുന്ന) ചേട്ടന്മാരുടെ കസ്റ്റമര്‍ ആയും ജീവിച്ചു പോന്നു ..

അപ്പോഴാണ് നമുക്കൊരു ഇന്‍ഡസ്ട്രിയല്‍ വിസിറ്റ് ഉണ്ട് എന്നും ,
എല്ലാവരും പാന്റും ഷര്‍ട്ടും ഇടണമെന്നും ,
ബസ്‌ ഏര്‍പ്പാടാക്കിയിട്ടുണ്ടെന്നും, സര്‍ പറഞ്ഞു .
പകുതി പേര്‍ക്ക്‌ രാവിലെ 9 മുതല്‍ 12 വരെ ...ബാക്കി പകുതി 1 മുതല്‍ 4 വരെ ..

ഹോ.. ജീന്‍സ് ഇട്ട ഒരു പൂമ്പാറ്റ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഓടി കളിച്ചു.....

കിട്ടിയ അവസരം പഴകരുത് ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു ..

ജീന്‍സും ഷര്‍ട്ടും കോളേജില്‍ ഇടാന്‍ സമ്മതിക്കില്ല ..

ആണ്‍കുട്ടികള്‍ ജീന്‍സിടുന്നലോ പിന്നെ നമ്മള്‍
ഇട്ടാല്‍ എന്താ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ പ്രിന്‍സിപ്പല്‍ പറഞ്ഞത് ഞാന്‍ ഇവിടെ പറയുന്നില്ല ......

എന്തായാലും ഇന്ന് ഒരു ദിവസമേ ഉള്ളു , ജീന്‍സ് വാങ്ങണം ..നാളെ കിടിലനായി വരാനുള്ളതല്ലേ ....

അങ്ങനെ നമ്മള്‍ നാലു പേര്‍ (മീനു , നീതു , ആശ പിന്നെ ഞാന്‍.. )
ഉച്ച കഴിഞ്ഞുള്ള ക്ലാസ്സ്‌ കട്ട്‌ ചെയ്തു ..
ഒറ്റത്തടിയായ തെങ്ങിന്‍റെ മണ്ട വളഞ്ഞ പോലെ നില്‍ക്കുന്ന സെക്ക്യൂരിറ്റി ചേട്ടന് ഒരു 5 (*****) സ്റ്റാര്‍ വാങ്ങി കൊടുത്തു ജീന്‍സ് വാങ്ങാന്‍ ഇറങ്ങി ..
കടകള്‍ എല്ലാം തെണ്ടി , ഒന്നും ഇഷ്ട്ടമാകാതെ ബിഗ്‌ ബസാര്‍ എത്തി ..

ദേ ഓടുന്ന പടികള്‍ ...
പടികള്‍ മാത്രം ഓടി നീങ്ങുന്നു .....
ഈ പടികള്‍ എങ്ങോട്ടാ പോകുന്നത് ??
ചിലര്‍ അതില്‍ കയറി നില്കുന്നുണ്ട് ...

കേറണോ വേണ്ടയോ എന്നു സംശയിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ഞങ്ങളെ കണ്ടു നിന്ന ഒരു കാലമാടന്‍ സെക്ക്യൂരിറ്റി ഓടുന്ന പടികളില്‍ കേറാന്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചു...

കൈയും കാലും വിറയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി ..
സര്‍ നമുക്ക്‌ അത്രേം സ്പീഡ് ഇല്ല....
ഇവിടെ ഇങ്ങനെയേ കയറാന്‍ പറ്റൊളൂ....
എങ്കില്‍ വേണ്ട സര്‍ .....

ചുവരില്‍ അസിന്‍ ഇട്ടിരിക്കുന്ന ജീന്‍സ് എന്നെ മാടി വിളിക്കുനുണ്ടാരുന്നു...

എന്തായാലും ഈശ്വരന്‍ കടാക്ഷിച്ചു.....
വേറെ ഓടാത്ത പടി ഉണ്ട് ..
ഓടാത്ത പടിയിലൂടെ നമ്മള്‍ അതിവേഗം ഓടി കയറി ,ജീന്‍സുകള്‍ പലതും മാറി മാറി ഇട്ട് നോക്കി ..
എല്ലാം അരിച്ചു പറക്കി ഒടുവില്‍ ഒരു ജീന്‍സും ഷര്‍ട്ടും എടുത്തു..

ഹോസ്റ്റല്‍ എത്തി...... വാര്‍ഡന്‍ , വാച്ചര്‍ എന്നു വേണ്ട കണ്ട പട്ടിം പൂച്ചേം ഉള്‍പെടെ എല്ലാരേം ഇട്ട് കാണിച്ചു .. ബാക്കി ഉള്ള കുട്ടികളുടെ ജീന്‍സിന്‌ ഇടാന്‍ പറ്റുന്ന ടോപുകള്‍ എല്ലാം ഇട്ട് നോക്കി ഒരു ഫാഷന്‍ ഷോ തന്നെ നടത്തി .....

ജീന്‍സ് ഇട്ട് ഇന്‍ ഡസ്ട്രി വിസിറ്റ് ചെയുന്നതും , ....
ദേ ആ കൊച്ചിനെ നോക്ക്‌ ഇന്ന് മറ്റു കുട്ടികള്‍ പറയുന്നതും... സ്വപ്നം കണ്ടു കിടന്നുറങ്ങി .

രാവിലെ 5 മണിക്ക് എന്നിറ്റു കുളിച്ചു ....
കഴിച്ചിട്ടോന്നും ഇറങ്ങുന്നില്ല ....എന്റെ മനസ്സില്‍ , എന്തിനേറെ കഴിക്കുന്ന പാത്രത്തില്‍ പോലും ജീന്‍സ് ......
റൂമില്‍ വന്നു ജീന്‍സ് ഇട്ട് ഒരുങ്ങി ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയതും മഴ ....
ഹോ നാശം ....പെയ്യാന്‍ കണ്ട സമയം ..
എല്ലാം നനയുമല്ലോ ..ഷൂ എട്ടോണ്ടേ പോകാവൂ ..അതും നനയും ..
എന്തായാലും ഞാന്‍ അവരോ‌ടു പറഞ്ഞു ഞാന്‍ ഇറങ്ങുവാ ..
ഇനി ഇതു ഇട്ട് ഇവിടെ നില്‍കാന്‍ എനിക്ക് വയ്യ ..
മഴ ആയാലും നാലു പേര്‍ കാണട്ടെ...
നിങ്ങള്‍ അങ്ങ് വന്നാ മതി ....

നല്ല മഴ ..ഓട്ടോ കൈ കാണിച്ചു .. ഓട്ടോ വന്നപ്പോഴാ ഓര്‍ത്തത്‌ പത്ത് പൈസ പോലും എടുക്കാനില്ല ...

നല്ല കാര്യത്തിന് ഒരു നല്ല ജീന്‍സ് ഒക്കെയിട്ട് ഇറങ്ങിയിട്ട് തിരിച്ചു കേറുന്നത് ശരി അല്ലല്ലോ ....
ഒട്ടും ശരി അല്ല ....
അടുത്ത് നിന്ന ചേച്ചിയോട്പത്ത് രൂപ കടം ചോദിച്ചു ....
പണ്ട് റാഗ് ചെയ്തപ്പോ ' പോടീ മരങ്ങോടി ' എന്ന് വിളിച്ചത് ചേച്ചി മറന്നു കാണും ..
അതല്ലേ എനിക്ക് പത്ത് രൂപ തന്നത് ..
ഞാന്‍ ഓട്ടോയില്‍ കയറി ..

എവിടെ പോകണം ?

പോളി ടെക്നിക്ക് വരെ പോകണം ... ഇന്നു ഇന്‍ ഡസ്ട്രിയല്‍ വിസിറ്റ് ഉണ്ട്....ജീന്‍സ് ഇന്നലെ വാങ്ങിയേ ഉള്ളു .. നനയും അതാ ഓട്ടോ പിടിച്ചത് ....

എന്‍റെ മറുപടി കേട്ടു പേടിചിട്ടാണെന്നു തോന്നണ് ഓട്ടോ ചേട്ടന്‍ വണ്ടി 60 മൈല്‍ സ്പീഡില്‍ വിട്ടു...എങ്ങനേലും ഈ മാരണത്തെ ഒഴിവാക്കണമെന്നോര്‍ത്തു കാണും....പാവം...ജീവനില്‍ കൊതിയുണ്ടാകും...പേടിപ്പികണ്ടിരുന്നില്ല.....

പോളി എത്തി ..

ആണ്‍കുട്ടികള്‍ ഒക്കെ എല്ലാ ദിവസത്തെയും പോലെ യൂണിഫോറം ..
ഇവര്‍ക്കെന്താ വേറെ ഡ്രസ്സ്‌ ഇല്ലെ ??
ആദ്യ ബാച്ച് പോയി ..ബാക്കി ഉള്ളവര്‍ ലാബിലാന്നു ..

ഞാന്‍ നോക്കുമ്പോഴെല്ലാം സി ആര്‍ ഒ യും പവ്വര്‍ സപ്പ്ലയും ഒക്കെ ജീന്‍സ് ഇട്ടിരിക്കുന്നു...എന്നെ സ്വീകരിക്കാനായിരിക്കും....
വാച്ചിലെ സ്പീടില്ലാത്ത സൂചിയെ പഴിച്ചു നമ്മള്‍ സമയം തള്ളി നീക്കി ....

പോയവര്‍ എല്ലാം തിരിച്ചു വന്നു.... നമ്മള്‍ റെഡി ആയി നില്‍ക്കയാണ്‌ ...
പെട്ടെന്ന് ആ സാറിന്‍റെ ഉണ്ട കണ്ണിനകത്ത് ഞാന്‍ കേറി ....

കുട്ടി... ഈ കളര്‍ ഷര്‍ട്ട് ഇടാന്‍ ആരു പറഞ്ഞു ?

യൂണിഫോമിന്‍റെ കളര്‍ ഷര്‍ട്ടും പാന്റും ഇട്ടേ പറ്റു..

യൂണിഫോമിന്റെ കളര്‍ ക്രീം ഷര്‍ട്ടും ബ്ലാക്ക്‌ പാന്റും ആണ്
ഇശ്വര ഞാന്‍ ഇട്ടിരിക്കുനതോ പച്ച ഷര്‍ട്ടും ബ്ലാക്ക്‌ പാന്റും....

സര്‍ അത് ..
പറ്റില്ല എന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ ....

ഇനി എന്താ ചെയ്യാ ...

അപ്പോഴാണ് ആശ പറഞ്ഞത്... അവള്‍ ബെല്‍ട്ട്‌ വാങ്ങിയ ബാലുനോട് ചോദിക്ക്യാം..

എന്ത് ???ഷര്‍ട്ടോ ??

ജീന്‍സ് ഇട്ടുള്ള ഇന്‍ ഡസ്ട്രിയല്‍ വിസിറ്റ് ഓര്‍ത്തപ്പോ ഞാനും തീരുമാനിച്ചു ചോദിക്ക്യാം..

നമ്മള്‍ നാല് പേരും കൂടി ക്ലാസ്സില്‍ ചെന്നു ..

അതിനിടെ മീനു... രാഹുല്‍ ബെല്‍റ്റ്‌ ഉണ്ടോ ?

അയ്യോ ഇല്ല.....

ദേ അജിടെ ഉണ്ട് .....

അജിക്ക് ഇല്ല എന്ന് പറയാന്‍ സമയം കൊടുക്കാതെ , രാഹുല്‍ ബെല്‍റ്റ്‌ വലിച്ചു ഊരി , പാഞ്ചാലിയുടെ വസ്ത്രാക്ഷേപം പോലെ, എന്തോ പുണ്യം ചെയ്ത മനസോടെ മീനുനു കൊടുത്തു ..

ആശ ഒരു പാന്റും , ഒരു ബ്ലൂ ജീന്‍സും , ഷര്‍ട്ടും ഒരു ചീപ്പും എടുത്തു കവറിലാകി നില്‍ക്കയാണ്‌ ....അങ്ങ് ചെന്നു വേണം റെഡി ആകാന്‍ ..ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിലും അവള്‍ക്ക് നാണം . .

ഞാന്‍ രാഹുലിനോട് .... അതെ രാഹുല്‍ എനിക്ക് ഒരു കാര്യം വേണം ..
എന്താ വേണ്ടേ പറ ??

നിന്റെ ഷര്‍ട്ട് ......

അയ്യേ ...അത് എങ്ങനെ ??..പറ്റില്ല ..

എന്നെ ഒന്ന് സഹായിക്കെടാ.. അല്ലെ എനിക്ക് പോകാന്‍ പറ്റില്ല ..

അയ്യോ ഞാന്‍ ബനിയന്‍ പോലും ഇട്ടിട്ടില്ല ..

' ഭാഗ്യം ഇട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നേല്‍ അവള്‍ അതും ചോദിച്ചേനേ ' ...എന്ന് പറഞ്ഞ രവിയുടെ ഷര്‍ട്ടിലായി എന്‍റെ കണ്ണ് ..

അതെ രവി ബനിയന്‍ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്..

അവനിലേക്കായി എന്‍റെ അമ്പുകള്‍ ..

അയ്യോ എന്ന് വിളിച്ചു അവന്‍ ഓടാന്‍ തുടങ്ങവേ ...

വേറെ ആരും എന്‍റെ ഇര ആകാതിരിക്കാന്‍ ആകണം .. എല്ലാരും കൂടി അവനെ വളഞ്ഞു പിടിച്ചു ഷര്‍ട്ട് വലിച്ചൂരി എനിക്ക് തന്നു ....

ഇതു ശരിക്കും ഒരു പാഞ്ചാലി വസ്ത്രാക്ഷേപം തന്നെ...

വേറെ ഒന്നും നോക്കിയില ...ഓടി , .. ഡ്രെസ്സിംഗ് റൂമിലേക്ക്‌ .....

ഒരു മാസം ആയിട്ടു വെള്ളം കാണിക്കാത്ത ഷര്‍ട്ട്... ശെരിക്കും ക്രീം കളര്‍ തന്നെ....

ഇതൊന്നു ചാണകത്തില്‍ മുക്കിയിട്ടു ഇടാരുന്നു....ആ മണം ഇതിനേക്കാള്‍ നല്ലതായിരുന്നു ....

എന്തായാലും ആവശ്യക്കാരി ഞാന്‍ ആയി പോയില്ലേ ??
പണ്ടേ എനിക്ക് ഔചിത്യം ഇല്ല ...

ഹോ ജീന്‍സ് ബ്ലാക്ക്‌ എടുത്തത്‌ നന്നായി അല്ലെ...പാവം രവി .....

നമ്മള്‍ നാലു പേരും കോളേജിന്റെ മുന്നിലേക്ക് ഓടി ... ആരെയും കാണുന്നില്ല ....
എല്ലാരും ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പില്‍ എത്തി കാണും ...
കോളേജില്‍ നിന്നും ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ ..ആ വഴിയിലൂടെ ബസ്‌ പോകില്ല ...

നമ്മള്‍ ഒരു ഓട്ടോയില്‍ കയറി ..
ഓട്ടോ സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ആകുന്നില്ല ....

എന്ത് പറ്റി ചേട്ടാ...??

പുതിയ ഓട്ടൊയാ മക്കളെ....

പണി തീരും മുന്‍പേ എടുത്തോണ്ട് വന്നോ ചേട്ടാ...

എന്ന് ചോദിച്ചു അതില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി.. ..

നാശം പിടിക്കാന്‍ ഓട്ടോ ഒന്നും വരുന്നില്ല ..

ഗതി കെട്ടാല്‍ പുലി പുല്ലും തിന്നും എന്നാ പോലെ ആദ്യം കയറിയ ഓട്ടോ സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ആയപ്പോള്‍ അതില്‍ കയറി ....

അതിനിടെ ആശ ഈ ഓട്ടോയില്‍ ഇരുന്നു ഷൂ ഇടാം എന്ന് പറഞ്ഞു ഷൂ കുത്തി കയറ്റുകയാ....

സ്റ്റോപ്പില്‍ എത്തിയതും ...... ദേ ബസ്‌ പോകുന്നു ..
ചാടി ഇറങ്ങി ....അയ്യോ ഇനി എന്ത് ചെയ്യും ??
എന്ത് ചെയ്യാനാ ??....... ഹോസ്റ്റല്‍ ഒന്ന് വിസിറ്റ് ചെയാം .

തിരിച്ചു ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് നടന്നപ്പോള്‍ രവി ബനിയനും ഇട്ട് , രാഹുലിന്‍റെ പിന്നില്‍ , ബാഗും തൂക്കി കൂനിപ്പിടിച്ചിരിക്കയാണ്‌.. .. ഉള്ളിലൊരു ചിരി വന്നെങ്കിലും പാവം രവി...

ഞങ്ങള്‍ ഒളിച്ചു നിന്നു ....

എന്നെ കണ്ടാല്‍ അവന്‍ ഷര്‍ട്ട് ചോദിച്ചാലോ .....

നിന്നെ കുറിച്ചൊരോര്‍മ്മ

2009-10-30T11:34:00.000+05:30

നിനക്കു പോകാം നിന്‍ കൂടണയാം
നിവൃത്തിയില്ലെനിക്കരുതെന്നോതുവാന്‍..
നീറു‌ന്നൊരീ മനസ്സില്‍ നിന്‍ ഓര്‍മ്മകള്‍
ഓളങ്ങള്‍ പോല്‍ തള്ളിടുമ്പോള്‍..

വേദനതന്‍ താഴ്വാരത്തില്‍
ഞാനേകയായ്‌ കണ്ണീര്‍ പൊഴിക്കവേ...
നിനച്ചിരിക്കാത്തൊരു നിമിഷത്തില്‍
നനുത്ത നിന്‍ കരങ്ങളെന്നെ പുണര്‍ന്നു...

നിന്‍ ഹൃദയ വാതില്‍ തുറന്നു ഞാന്‍

വന്നപ്പോള്‍ അരുതന്നെന്തേ ഒതിയില്ല..
കരങ്ങള്‍ രണ്ടും കൂട്ടി നീ പൊതിയുമ്പോള്‍
എന്‍ കവിളുകള്‍ നനഞു കുതിര്‍ന്നിരുന്നു...

നിറങ്ങള്‍ മങ്ങിയ നിലാവെളിച്ചത്തില്‍,
നിന്നോടൊപ്പം ഇരുന്ന നേരം..
ആശ്വാസ വചനങ്ങള്‍ ഓതി നീ അതെന്‍
അത്മാവിലേക്കു പകര്‍ന്നുതന്നു...

ബന്ധങ്ങള്‍ എന്നെ കീഴ്പെടുത്തുമ്പോളും
തവ ബന്ധനങ്ങള്‍ ഞാന്‍ മറന്നിരുന്നില്ല ...
എന്‍ കണ്ണുനീര്‍ വീഴാതൊരു മനവും
ഇന്നെന്നില്‍ നിന്നകന്നിട്ടില്ല...

പതിവു പോല്‍ കാലം നിന്നെയും തന്നു ..
ഹൃദയത്തില്‍ ചേര്‍ത്തു ഞാന്‍ സൂക്ഷിച്ചു...
തട്ടി പറിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ വിങ്ങുകില്ല ..
വിധിയെ തടുക്കുവാനാവില്ലെനിക്ക്..

മറുവാക്കു ചൊല്ലിടാനാകാതെ ഞാന്‍
നിറകണ്ണുകളോടെ നിന്നെ യാത്രയാക്കാം...

എന്‍റെ സ്വന്തം കല്ലുവിനായ്‌....

2009-10-29T09:24:00.000+05:30

നിനക്ക് ഒരിക്കലും എന്നിലേക്കടുക്കുവാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന സത്യം ഞാന്‍ മനസിലാകുന്നു ..
എത്ര പരിശ്രമിച്ചാലും ഒരു ചരട് നിന്നെ പുറകോട്ടു വലിക്കും ..
എന്‍റെ പാപത്തിന്‍റെ ചരടായിരിക്കാമത്....

നോക്കത്താ ദൂരത്തു എത്തിയാലും നീ എന്നെ കാണും...
കാരണം ...അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ നീയാണ് എന്‍റെ മനസ്...

നിനക്ക് ഞാന്‍ ഒരു സ്ഥാനം തന്നിട്ടില്ലാരുന്നു ..
പക്ഷെ...
എല്ലാ സ്ഥാനത്തും നീയാണ് എന്നതായിരുന്നു സത്യം ..

സ്നേഹത്തിന്‍റെ ആഴവും പരപ്പും കണക് കൂട്ടി തന്നത് നീയാണ് ..
അതേ നീ തന്നെ പറയുന്നു,,, എല്ലാം തോന്നലാണെന്നു...
ഏതാണ്‌ ശരി ??

ഒന്നും എനിക്ക് പിടിച്ചു വാങ്ങാന്‍ കഴിയില്ലലോ ..
പ്രതേകിച്ചു നിന്നെ ..
എല്ലാം ഞാന്‍ എന്‍റെ ആശകളായി കരുതി കുഴിച്ചു മൂടുന്നു ..
നിന്നിലെ സ്നേഹത്തിന്‍റെ ഉറവ വറ്റിയപ്പോഴാണോ,,, ഞാന്‍ നിന്നെ തേടി വന്നത് ??
അറിയില്ലെനിക്ക്...

എന്‍റെ കണ്ണുനീരുകള്‍ എന്നില്ലാത്താകുന്നുവോ....അന്നേ എനിക്കു നിന്നെ അകറ്റാനാകു...

നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്നേഹവും ജീവിതവും കിട്ടട്ടെ എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു കൊണ്ട്....എന്‍റെ കണ്ണുനീരുറവകള്‍ വറ്റല്ലേ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ...
നീ തന്ന അമൂല്യമായ സ്നേഹം വാരി പുണര്‍ന്നു.....നിന്നിലലിയുന്നു... നിന്‍റെ... നിന്‍റെ മാത്രം സ്വന്തം........................

യുണിവേര്‍സിറ്റി പരീക്ഷയും നിര്‍ജലീകരണവും

2009-10-20T15:29:00.000+05:30

ഒരു വര്‍ഷം പോയത് അറിഞ്ഞില്ല... യുണിവേര്‍സിറ്റി പരീക്ഷക്കുള്ള തിയതി വന്നു...പ്രതീക്ഷിച്ചപോലെ ആദ്യത്തെ പരീക്ഷ കണക്കാണ്(എങ്ങിനീയരിംഗ് മാത്തമാറ്റിക്സ്)....സീരിയസ്‌ ആയിട്ടാണ്‌ പഠനം...ആദ്യത്തെ യുണിവേര്‍സിറ്റി പരീക്ഷയാ....മനസ്സില്‍ ഒരു പേടി ഇല്ലാതെ ഇല്ലാ...

അങ്ങനെ ആ സുദിനം വന്നൂ...ഉച്ചക്ക്‌ ശേഷമാണു പരീക്ഷ....പന്ത്രണ്ടരക്ക് തുടങ്ങും...കലശലായ ടെന്‍ഷന്‍...രാവിലെ തൊട്ടു ബാത്‌ റൂമില്‍ നിന്നിറങ്ങിട്ടില്ല....സമയം ആകും തോറും എനിക്കു വയ്യാ...ഒരു തളര്‍ച്ച പോലെ...പതിനൊന്നര ആയീ...കോളേജിലേക്ക് പോകാം എന്നായി തീരുമാനം...പക്ഷെ ദേ പിന്നേം ഒന്നിന് പോകണം...ഇന്നിത് നേരം വെളുത്തിട്ട് ഒരു ആറാമത്തെ പ്രാവശ്യമാണ്...പോയി...പക്ഷെ ശ്രമം വെറുതെ ആയി..ഒരു അഞ്ചു മിനിട്ട് മുന്നേ പോയതേ ഉള്ളു...കിഡ്നി അത്ര ഫാസ്റ്റ്‌ അല്ലല്ലോ...തിരിച്ചിറങ്ങി...എല്ലാം ഒന്നു കൂടെ നോക്കാമെന്ന് കരുതി ബെഡില്‍ ഇരുന്നത്തെ ഉള്ളു..ദേ പിനേം ഒരു തോന്നല്‍..ഒന്നുടേ പോകാന്‍...ഇപ്രാവശ്യം ക്യു നിലകേണ്ടി വന്നു...കാരണം എന്‍റെ രണ്ടു സഹ മുറിയന്‍മാരും എന്നെ പോലെ ആദ്യായിട്ട യുണിവേര്‍സിറ്റി പരീക്ഷ എഴുതുന്നത്‌...

ഡെ ഇറങ്ങടെ...

ഹ നീ ഇപ്പോളല്ലേ പോയത്...

അതെടെ...എന്നാലും ഒരു ശങ്ക...

ആ ഞാന്‍ ദേ ഇറങ്ങി..ഒരു മിനിട്ട്....

പണ്ടാരം...ഇവന് നാല് കിഡ്നി ഉണ്ടെന്ന തോന്നണെ....

ഇന്നാ കേറിക്കോ...പെട്ടെന്ന് ഇറങ്ങണം....

അതെന്നാട...

അത്..എനിക്കൊരു സമാധാനം ആയിട്ടില്ല...

ഓഹോ...

ഞാന്‍ കയറി...വെള്ളം തുറന്നു...പക്ഷെ ഈ ശ്രമവും വെറുതെ ആയി..ഇനി ഇവിടെ നില്‍ക്കുന്നതില്‍ കാര്യമില്ല...പോകാം എന്നാ തീരുമാനത്തോടെ മുഖം കഴുകി ഞാന്‍ പുറത്തിറങ്ങി...

അളിയാ..ഞാന്‍ പോകാ...നിന്നാല്‍ ശരിയാകില്ല...നിര്‍ജലീകരണം ബാധിച്ചു ചിലപ്പോള്‍ ചത്തു പോകും...പിന്നെ പരീക്ഷ എഴുതാന്‍ ചാന്‍സ് കിട്ടുല്ലല്ലോ...

എന്നാ ശേരിയെട...ആള്‍ ദി ബെസ്റ്റ്...

മതില് ചാടി കോളേജ് എത്തി...എല്ലാരും എത്തുന്നതെ ഉള്ളു‌ന്നു തോന്നണ് ...റൂം നമ്പര്‍ നോക്കുന്നതിനായി ഞാന്‍ മെയിന്‍ ബ്ലോക്കില്‍ എത്തി...

ഈശ്വരാ....ഇത് എന്ത്തോന്നു....ചക്ക പഴത്തില്‍ ഈച്ച പൊതിഞ്ഞേക്കണ പോലെ...ഹോ...ഞാനും ഒരു ഈച്ച ആയി...നുഴഞ്ഞു കയറുന്നതിലുള്ള കഴിവ് തെളിയിച്ചു മുന്നിലെത്തി സ്വന്തം നമ്പര്‍ കണ്ടെത്തുവാനായിട്ടു ബോര്‍ഡ്‌ മുഴുവന്‍ പരതി...ഇന്നായിരുന്നേല്‍ ഒരു ഗൂഗിള്‍ സേര്‍ച്ച്‌ കൊടുക്കാമായിരുന്നു...

ആഹ കടചാച്ച്...കിട്ടി പോയി...( പാലക്കാടല്ലേ സ്വല്‍പ്പം തമിഴില്‍ പേശിയതാണ് )

ക്ലാസ്‌ കണ്ടു പിടിച്ചു കയറി ഇരുന്നു...പുസ്തക താളിലൂടെയുള്ള അവസാന നിമിഷ ഓട്ടപ്രദക്ഷിണത്തിനിടെ ഞാന്‍ എണിറ്റു ഓടി...വീണ്ടും ഒരു ശങ്ക..

ഇത്തവണ ഞാന്‍ വിജയിച്ചു...മീശ മാധവനിലെ കൊച്ചിന്‍ ഹനീഫ പറഞ്ഞ ഡയലോഗ് ആണ് ഓര്‍മ്മ വന്നത്...ആ പോയത് പോയി എന്നാശ്വസിച്ചു വിജയശ്രീലാളിതനായി ഞാന്‍ തിരിച്ചു ക്ലാസ്സില്‍ കയറി..കുറച്ചു സമയത്തിനുള്ളില്‍ മഹാഭാരത യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു...പാണ്ടവ പക്ഷത്തു ഞാനും എന്‍റെ ക്ലാസ്‌ മെയിറ്റ്സും കൌരവ പക്ഷത്തു യുണിവേര്‍സിറ്റിയും അദ്ധ്യാപകരും...

മൂന്നു മണിക്കൂര്‍ നീണ്ട യുദ്ധത്തില്‍ ഞാന്‍ പ്രയോഗിച്ച ഗ്രിപ്പെറാസ്ത്രവും, ടെക്നോടിപ്പ് അസ്ത്രവും കൊസ്റ്റിയന്‍ പേപ്പര്‍ പടച്ചട്ട കൊണ്ട് വിഫലമാക്കിയ കൌരവ പക്ഷത്തെ എങ്ങിനെ നിഷ്പ്രഭമാക്കാം എന്ന ചിന്ത എന്നെ കാര്‍ന്നു തിന്നു...അവസാന ശ്വാസം വരെ പൊരുതുമെന്ന തീരുമാനത്തില്‍ ഞാന്‍ കാല്‍ക്കുലേറ്റര്‍ മന്ത്രം ചൊല്ലി പിന്‍ പോയിന്‍റ് അസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു...ഇത്തവണ അതേറ്റു...കൌരവ പക്ഷത്തിനു മുകളിലുള്ള എന്‍റെ വിജയം ഏകദേശം മുപ്പതോളം പേപ്പറുകളെ വധിച്ചു കൊണ്ടുള്ളതാരുന്നു...

യുണിവേര്‍സിറ്റിയുമായിട്ടുള്ള യുദ്ധം കഴിഞ്ഞു ഇറങ്ങിയ ഞാന്‍ നേരേ പോയത് ടോയിലെറ്റിലേക്കാരുന്നു....പക്ഷേ എന്‍റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ തെറ്റി...പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒരു ഡാം തുറന്നു വിട്ട ഫീലിംഗ് ആയിരുന്നു മനസ്സില്‍...ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ ഒരു ജേതാവിനെ പോലെ ഞാന്‍ റൂമിലേക്ക്‌ നടന്നു...

" നാളെ നല്ലതു പോലെ വെള്ളം കുടിക്കണം...."

ഞാനും എന്‍റെ സഹമുറിയന്‍മാരും ( റൂം മേറ്റ്സ് )

2009-10-14T20:46:00.000+05:30

അന്നൊരു ആഗസ്റ്റ്‌ മാസമായിരുന്നു...

തൃപ്പൂണിത്തുറ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ ഞാനും അച്ഛനും വേണാട് എക്സ്പ്രെസ്സ് കാത്തു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ പഠിച്ചു വലിയവനാകാണാമെന്നുള്ള (അടിച്ചു പൊളിക്കണം) അതിയായ ആഗ്രഹമായിരുന്നു എന്‍റെ മനസ്സില്‍ .....

ദേ...അവന്‍ വരുന്നു...

കു കൂ....കു കൂ....കു കൂ....കു കൂ....

കാത്തിരിപ്പിന് അവസാനമായി....ഇതെന്നാ പതുക്കെ വരുന്നെ...പുഴു ഇഴഞ്ഞാല്‍ ഇതിലും സ്പീട് കാണും...പണ്ടാരം കുറെ നേരമായി കാത്തു നിക്കാണ്‌....ഒന്നു വേഗം വന്നിരുന്നേല്‍ കേറി സൈഡ് സീറ്റ്‌ പിടിക്കാരുന്നു...

അച്ഛന്റെ ഫ്രെണ്ടും ഫാമിലിയും ട്രെയിനില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു....അദേഹത്തെ പരിചയ പെട്ടു...പിന്നെ ജനാലയിലൂടെ കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടു ഷൊര്‍ണൂര്‍ എത്തിയതറിഞ്ഞില്ല...നല്ല തിരക്കുണ്ട്‌...കിട്ടിയ ചാന്‍സില്‍ ഞാന്‍ മാക്സിമം നോക്കി... പക്ഷെ അച്ഛനും, അച്ഛന്റെ ഫ്രെണ്ടും, അദേഹത്തിന്റെ ഫാമിലി ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഒരു ലിമിറ്റ് വിട്ടു നോക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ല...ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഓണം പോലെ എന്നതോര്‍ത്തു ഞാന്‍ സമാധാനിച്ചു...

അവിടെ നിന്നും അടുത്ത ട്രെയിനില്‍ കയറി പാലക്കാട്‌ ( ഓലവകോട് ) സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തി...നല്ല ചൂടുണ്ട്...അച്ഛന്റെ ഫ്രെണ്ട് ഉണ്ടായതു നന്നായി...അല്ലേല്‍ ചുറ്റി പോയേനെ..ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ചു അദേഹത്തിന്റെ വീടിലേക്ക്‌ പോയി...

അച്ഛന്റെ ഫ്രെണ്ടിന്റെ വീട്ടില് നിന്നും കോളജിന്റെ സൈഡ് വ്യൂ കണ്ടു എന്‍റെ മനസൊന്നു തിരതല്ലി ഹോ...എന്ത് വലിയ സെറ്റപ്പ്...വലിയ വലിയ കുന്നുകള്‍ കോളേജിന് പുറകില്‍ ഉള്ളത് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുള്ള കാഴ്ചയാണ്‌...

കോള്ളജ് കോമ്പൌണ്ട് ന്റെ അടുത്ത് തന്നെ എനിക്ക് താമസിക്കാന്‍ ഒരു വീട് പറഞ്ഞു വെച്ചിരുന്നു..അവിടെ നാലു സീനിയേര്‍സ്‌ ഉണ്ടെന്ന അറിഞ്ഞത്...മൂന്നു അവസാന വര്‍ഷ സീനിയേര്‍സും ഒരു രണ്ടാം വര്‍ഷ സീനിയറും... എന്‍റെ ഉള്ളൊന്നു കാളി...ഈശ്വരാ...ഈ നരകത്തിലാണോ എന്നെ എത്തിച്ചത്...ഞാന്‍ ഇതുനും വേണ്ട പാപം എന്താണ് ചെയ്തേ??

എന്നെ അവിടെ കൊണ്ടാക്കിട്ടു അച്ഛനും , അച്ഛന്റെ കൂട്ടുകാരനും പോകാന്‍ തയ്യാറായി ....

നീ ഇന്നു ഇവിടെ നില്‍ക്ക്..(അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു..)

അയ്യോ ഞാനും പോരുകായ...

അത് വേണ്ട...ഇവിടെ നിന്ന മതി...ഇതുമായിട്ടൊന്നു പൊരുത്ത പെടണ്ടെ??....

പിന്നെ ഞാന്‍ ഒരു അക്ഷരം പോലും മിണ്ടില്ല...

ഇരു നില കെട്ടിടം...മുകളിലത്തെ നിലയിലാണ്‌ താമസം...രണ്ടു ഗോവണികള്‍ കയറണം...ആദ്യത്തേത് വലുതാണ് അത് കയറിയാല്‍ എത്തുന്നത് ഒരു ബാല്‍കണിയില്‍ ആണ് അവിടെ നിന്നാല്‍ പ്രകൃതി ഭംഗി ആസ്വദിക്കാം...പക്ഷെ കാലു തെറ്റിയാല്‍ കിണറിന്റെ ഭംഗിയാകും ആസ്വദിക്കുക...രണ്ടാമത്തേത് കയറിയാല്‍ വാതില്കല്‍ എത്തും...സാമാന്യം വലിപ്പമുള്ള മൂന്നു മുറികള്‍ ‍...ടോയിലെറ്റ്‌ വെസ്റ്റേണ്‍ ആണ് ‍...മെനക്കേടാകും...

എന്നെക്കാള്‍ മുന്നെ അവിടെ ഒരുത്തന്‍ (എന്നെ പോലെ ഒരു ഒന്നാം വര്‍ഷക്കാരന്‍ ) സ്ഥലം കൈയേറിയിരിക്കുന്നു..അവനെ പരിചയപെട്ടു..ഹരികൃഷ്ണന്‍ ജി... ഞങ്ങളുടെ സ്വകാര്യ നിമിഷത്തില്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞ സത്യങ്ങള്‍ കേട്ടു ഞാന്‍ നടുങ്ങി...

അവന്‍ വന്നിട്ട് കുറച്ചു ദിവസമായി..എല്ലാ സീനിയെര്സിനേം പരിചയപെട്ടു. നാല് സീനിയേര്‍സും പ്രശ്നകാരാണ് ...

ഒരാള്‍ ബോക്സിംഗ് ചാമ്പ്യന്‍(ഇടി കൊണ്ട് ചവനാകും എന്‍റെ വിധി) വല്യ സൈസ് ആണ് ആള്‍ക്ക് , രണ്ടു മൂന്നു ഇഡ്ഡലി ഒരു പിടിക്ക് അകത്താക്കുന്ന ആളാണ്... രണ്ടാമത്തെ ആള്‍ പടിപിസ്ടന് ( ഹാവു ചെറിയൊരാശ്വാസം തോന്നി ) ആള് പാവമാണെന്ന് തോന്നണു...മൂന്നാമന്‍ ഒരു സംഗീത പ്രേമിയാണ് , പുള്ളിക്ക് മൂഡ്‌ തോന്നിയാല്‍ പിന്നെ രക്ഷയില്ല, മൈക്കില്‍ ജാക്ക്സണ്‍ പോലും പേടിച്ചോടുന്ന പറയണെ.. നാലാമന്‍ ആണ് ശരിക്കും പ്രശ്നം പുള്ളികാരന്‍ ഇപോ റാഗിംഗ് വഴിപെട്ട് രണ്ടാം വര്ഷം അയതെ ഉള്ളു..

എന്തായാലും ആദ്യ രാത്രി ( പുതിയ വീടിലെ) ഭയാനകമായിരുന്നു... കണ്ണടച്ചാല്‍ അപ്പോളേ പേടി പെടുത്തുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങള്‍...പിന്നെ എപ്പോ ഉറങ്ങി എന്നറിയില്ല...

ഉണര്‍ന്നപോള്‍ ,

എന്നെ തല കീഴായി കെട്ടി ഇട്ടിരിക്കുന്നു...
ആരോ എന്നില്‍ ബോക്സിംഗ് പ്രാക്ടീസ് ചെയു‌ന്നു...

' അമ്മേ...... '

ഇശ്വരാ രാവിലെ കണ്ട സ്വപ്നം ഫലിക്കുമോ...

പ്രഭാത കര്‍മങ്ങള്‍ എല്ലാം പെട്ടെന്ന് തീര്‍ത്തു ഞാന്‍ കോളേജില്‍ പോകാന്‍ ഒരുങ്ങി എന്‍റെ സഹ മുറിയനെ കാത്തു ഞാന്‍ ഗോവണി പടികരികെ നില്‍ക്കയായിരുന്നു...താഴെ ഇറങ്ങി നില്‍കാം എന്നോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ ഗോവണിയില്‍ രണ്ടു മൂന്നു പടികള്‍ ഇറങ്ങി അപോളാണ് ദേ താഴെ ഒരു കാല്‍ പെരുമാറ്റം അല്ല ഒരു പ്രകമ്പനം...ഞാന്‍ പേടിച്ചു....ഇറങ്ങിയതിനേകാല്‍ ഇരട്ടി വേഗത്തില്‍ പടികള്‍ കേറി ...

ഡാ............

എന്‍റെ മനസിലൂടെ ഒരായിരം ചിന്തകള്‍ കടന്നു പോയി...ഞാന്‍ തൂങ്ങി കിടക്കുന്നു...എന്നെ ആരൊക്കെയോ ചേര്‍ന്ന് ഇടിക്കുന്നു...ഓരോ ചുവടുകളും എന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ പെരുമ്പറ മുഴക്കുന്ന പോലെ പ്രതിധ്വനിച്ചു...ഞാന്‍ നിന്നു വിയര്‍ത്തു...പുലി മടയില്‍ പെട്ട ഒരു മാന്‍ പേടയെ പോലെ...

എന്താ നിന്‍റെ പേര് ?

അരുണ്‍

വീട് എവിടെയാ ?

ഏറണാകുളം

വൈകിട്ട് വിശദമായി പരിചയ പെടാം...

ഇതില്‍ ഒരു ഭീഷണിയുടെ സ്വരം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെ...

ഷര്‍ട്ടും പാന്റും എന്തിനേറെ പറയുന്നു എല്ലാം നനഞു...വിയര്‍പ്പില്‍ കുളിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന എന്നെ കണ്ടാല്‍ കാക്ക കുളിച്ച പോലെ തോന്നും...തിരിച്ചു കേറി ഡ്രസ്സ്‌ മാറണം എന്നുണ്ട് പക്ഷെ ധൈര്യം ഇല്ല...ആദ്യ ദിവസമല്ലെ തിരിച്ചു കേറണ്ട വരുന്നിടത്ത് വെച്ച് കാണാം എന്ന ധൈര്യത്തോടെ ഞാന്‍ പടികള്‍ ഇറങ്ങി ...

കോളേജിലെ ആദ്യ ദിവസം....അഡ്മിഷന്‍ കാര്യങ്ങളില്‍ മുഴുകിയതിനാല്‍ പെട്ടെന്ന് തീര്‍ന്നു...അച്ഛന്‍ ഉച്ചക്കെ തിരിച്ചു നാട്ടിലേക്കു പോയി...റൂമിലേക്ക്‌ നടന്നപോളാണ് രാവിലത്തെ സംഭവം ഓര്‍മയില്‍ വന്നത്....എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന ആ മഹാ ആപത്തിനെ നേരിടാനുള്ള ധൈര്യം വായുവില്‍ നിന്നാവഹിച്ചു ഒരൊറ്റ നടത്തം...വാണം വിട്ടാല്‍ പോലും ഇത്രയൂം വേഗം ഉണ്ടാകില്ല...ശു ശൂ വിളികള്‍ പലതും കേള്‍ക്കാത്ത പോലെ ഞാന്‍ നടന്നു...ചെന്ന് നിന്നത് ഗോവണിയുടെ ചുവട്ടില്‍ ആയിരുന്നു...അപ്പോളേക്കും ധൈര്യം ചോര്‍ന്നു പോയിരുന്നു...പാന്റില്‍ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു ഇല്ല അത് ചോര്‍ന്നിട്ടില്ല ഭാഗ്യം...

കയറണോ വേണ്ടയോ എന്നാ ചിന്ത മനസ്സില്‍ പെരുമ്പറ കൊട്ടുനുണ്ടായിരുന്നു....ഒരു പാസ്‌പോര്‍ട്ട്‌ സൈസ് ഫോടോ എടുക്കാരുന്നു ഇനി പറ്റില്ലെല്ലോ...കേറിയേക്കാം.... വേറെ വഴി ഇല്ലല്ലോ....അല്ലാതെ ഇവിടെ നില്‍ക്കുന്നതില്‍ അര്‍ത്ഥമില്ലല്ലോ....നിക്കണ കണ്ടു ആരേലും വിളിച്ചോണ്ട് പോയാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ പൊടി പോലും കിട്ടുല്ല...ഇതാണേല്‍ ചിലപ്പോള്‍ എല്ലും തോലും ബാക്കി കിട്ടും അതു വാരികൂട്ടി അവര്‍ വീട്ടില്‍ കൊടുക്കുമല്ലോ ‍ ...ഒന്നും അല്ലേല്‍ റൂം മേറ്റ്സ് അല്ലെ...

കയറാം എന്ന തീരുമാനത്തില്‍ കുറച്ചു ധൈര്യത്തിനായി ഇത്തവണ മുഖം ഒന്ന് കഴുകി...പടികള്‍ ഓരോന്നും പിന്നിലാകുംപോള്‍ ഞാന്‍ പുലി മടയിലെക്കണോ പോകുന്നതെന്ന ചിന്ത എന്നെ കാര്‍ന്നു തിന്നു... രാവിലെ കണ്ട ഭീകര രൂപം...എന്‍റെ ദൈവമേ എന്നെ കാതോളന്നേ....മഹാ ഭാരതത്തില്‍ ഭീമന്‍ രാക്ഷസനു ഭക്ഷണം കൊണ്ട് പോകുന്നതാണ് പെട്ടെന്ന് ഓര്‍മ്മ വന്നത് പക്ഷെ അതിലെ നര്‍മ്മം അപ്പോള്‍ ആസ്വദിക്കാന്‍ പറ്റില്ലാരുന്നു...

പടികള്‍ കയറി വാതിലിനു മുന്നിലെതിയപോഴാണ് ശ്വാസം നേരെ വീണത്‌ ഭാഗ്യം ആരും വന്നിട്ടില്ല...വാതില്‍ തുറന്നു അകത്തു കയറി . കയറിയതും ... വാതിലില്‍ മുട്ട് കേട്ടതും ഒരുമിച്ചാരുന്നു...ജനലില്‍ കൂടി പുറത്തേക്കു നോക്കിയതും എന്‍റെ ജീവന്‍ റോക്കറ്റ് കയറി പോയി.. രാവിലെ കണ്ട അതേ രൂപം...

നിന്നു മിഴിക്കാതെ വാതില്‍ തുറക്കെടാ....

ഭയ ഭക്തി ബഹുമാനങലോടെ ഞാന്‍ വാതില്‍ തുറന്നു... ശ്വാസം നിലച്ചപോലെ ഒരു അവസ്ഥ . ഞാന്‍ മാറി നിന്നു...

ആഹ നീ നേരത്തെ എത്തിയോ ?? ( ഇരയെ വീണു കിട്ടിയ സന്തോഷമാണോ അതോ ആത്മാര്‍ത്ഥമായ പുഞ്ചിരി ആണോ ...ഏതായാലും ഒന്നു മിന്നി മാഞ്ഞു...)

ഇപോ വന്നതെ ഉള്ളു ... ( ഒറ്റ ശ്വാസത്തിലാണോ അതോ ശ്വസമില്ലതെ ആണോ... പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു...)

ആഹ ഹും ....

ആ വലിയ ശരീരം നടന്നകന്നു...തല്‍കാലത്തേക്ക് രക്ഷപ്പെട്ടു...ഇനി എപ്പോളാണോ അടുത്ത എപ്പിസോട്...കാത്തിരിക്കാം....

ഡേയ്.....

ഇല്ല രക്ഷപ്പെട്ടില്ല...ദേ വിളി വന്നു...എന്‍റെ അന്ത്യവിളി...

നിര്‍വികാരനായി ഞാന്‍ അവിടേക്ക് ചെന്നു....രാവിലത്തെ ചോദ്യങ്ങള്‍ വീണ്ടും ചോദിച്ചു...എല്ലാത്തിനും ഉത്തരം പറഞ്ഞു...പുള്ളിടെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി ഉണ്ടാരുന്നു അത് കണ്ടിട്ടാണോ ആവ്വോ എന്‍റെ മുഖത്തും ഒരു പുഞ്ചിരി പൊട്ടി വിടര്‍ന്നു..പക്ഷെ അത് മണ്ടതരമായിന്നു അടുത്ത നിമിഷം മനസില്ലായി...

എന്താടാ ചിരിക്കുന്നേ ......ഞാന്‍ ഞെട്ടി വിറച്ചു...

അറ്റന്‍ഷന്‍....

പുലി മടയിലെ അലറ്ച്ചപോലെ അത് മുഴങ്ങി ....ഭിത്തികള്ളില്‍ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു... എന്‍റെ കാതുകളില്‍ തുളഞ്ഞു കയറി....

ഞാന്‍ വടി വിഴുങ്ങിയ പോലെ നിന്നു...പണ്ട് സ്കൌട്ടിനു പോയത് നന്നായി...ഇതാണ് കാറന്നോന്‍മാര് പറയുന്നത് പഠിച്ചതൊന്നും വെറുതെ ആകില്ലന്നു...

നിനക്ക് കസേരയില്‍ ഇരിക്കാന്‍ അറിയാമോടാ ???

അറിയാം

എന്നാ ഒന്നു ഇരുന്നു കാണിച്ചേ....

ഞാന്‍ നിന്നു പരുങ്ങി...

എന്താടാ നിനക്കിരിക്കാന്‍ പറ്റത്തില്ലെ ഇരിക്കുന്നിടത്ത്‌ വല്ല പ്രശ്നമുണ്ടോ....??

അയ്യോ ഇല്ല ചേട്ടാ...

എന്നാ ഇരിക്കെടാ...

ഞാന്‍ വീണ്ടും നിന്നു പരുങ്ങി

എന്തെടാ നീ നിന്നു പരുങ്ങുന്നെ

അത്

എന്ത് അത്

അത്

ഹ പറ നിനക്കിരിക്കാന്‍ വയ്യേ

അല്ല അതല്ല ഇരിക്കാന്‍ ......( ശബ്ദം പുറത്തേക്കു വന്നില്ല )

എന്തെ ഇരിക്കാന്‍ വയ്യേ

ഇരിക്കാന്‍ കസേര കാണുന്നില്ല....

ഓഹോ അപ്പൊ കസേര ഉണ്ടാരുന്നേല്‍ നീ സീനിയേര്‍സിന്റെ നെഞ്ചത്ത് ഇരുന്നെനെല്ലോ....ഒരു പണി ചെയ്യ് കസേര ഇല്ലാതെ ഇരുന്നാല്‍ മതി...കസേര ഉണ്ടെന്നു വിചാരിച്ചാല്‍ മതി...ആ.. ഇരുന്നോ കാണട്ടെ...

ഞാന്‍ നല്ല ഒരു കസേര മനസ്സില്‍ ഓര്‍ത്തിട്ടു അതില്‍ ഇരുന്നു...

ഏതാഡാ ഈ കസേര..?? ( പിന്‍ വശത്ത് നിന്നരുന്നു ചോദ്യം...)

ഇത് എക്സികുട്ടിവ് കസേരയാ...(തിരിഞ്ഞു നോക്കില്ല എന്നാലും ഉത്തരം കൊടുത്തു...)

ഓഹോ...നീ കൊള്ളല്ലോടാ...

അപ്പോളല്ലെ അടുത്ത ഡിമാന്റ്,,,

ഇത്രേം നല്ല എക്സികുട്ടിവ് കസേര ഇട്ടിരിക്കല്ലെ....ഒരു കാലു കേറ്റി വെച്ചിരികെടാ...

കസേരയില് ഉള്ള ഇരുപ്പു കുഴപ്പമില്ലാരുന്നു പക്ഷെ ഇതിച്ചിരി കടന്ന കൈ ആയിപോയി

ഹും പെട്ടെന്ന് ആകട്ടെ....

കാലു കേറ്റി വെക്കാനുള്ള ശ്രമത്തില്‍ ഏതൊക്കെയോ മസ്സിലുകള്‍ പിണങ്ങി...പക്ഷെ അതൊന്നും കാര്യാക്കില്ല കാലെടുത്തങ്ങു വെച്ചതും ചക്ക വെട്ടി ഇട്ട പോലെ ഞാന്‍ നിലത്തു വീണു ...ബാക്ക് പോയി എന്നാലും ഞാന്‍ ചാടി പിടിച്ചു എണിറ്റു....

നിനക്കു ചായ അടിക്കാന്‍ അറിയാവോ...??

അറിയാം ....( ഹോ ദുഷ്ടന്മാര്‍ ഒരു ഇന്റര്‍വെല്‍ പോലും തരുന്നില്ല...ഇവനെ ഒക്കെ .....xxxx@@@xxxx......)

എന്നാ ഒന്നു കാണട്ടെ...

ആദ്യത്തെ എക്സ്പീരിയന്‍സ് ഉള്ളത് കൊണ്ട് ചായ പൊടിക്കോ,, ചൂട് വെള്ളത്തിനോ,, ഗ്ലാസ്സിനോ വേണ്ടി ഞാന്‍ കാത്തു നിന്നില്ല...ഞാന്‍ ചായ അടിച്ചു തുടങ്ങി...

നിനക്കു നന്നായി ചായ അടിക്കാന്‍ അറിയാല്ലോ...വിശക്കുന്നു എനിക്കു രണ്ടു ദോശ വേണം... പെട്ടെന്ന് വേണം...

നല്ല അനുസരണ ഉള്ള കുട്ടിയെ പോലെ ഞാന്‍ കല്ലെടുത്ത്‌ വെച്ചു ദോശ മാവു നന്നായി കലക്കി കോരി ഒഴിച്ചു...നല്ല പോലെ പരത്തി...

ചോദ്യങ്ങള്‍ ശരം കണക്കെയാണ്‌ വന്നത്....

ദോശ പറഞ്ഞിട്ട് നീ എന്താ നെയ്‌ റോസ്റ്റ് ആണോ ഉണ്ടാക്കുന്നെ??..

ഞാന്‍ വേറെ ഉണ്ടാക്കാം ചേട്ടാ...

ഇതെന്നാടാ ദോശ മാവു വീഴുംബം കല്ലില്‍ നിന്നും ശബ്ദം കേള്‍ക്കാത്തെ ... കല്ല്‌ ചൂടായില്ലെ....ശബ്ദം കേള്കട്ടെ....

ശ് ശ് ശ് ശ് ശ് ( ഞാന്‍ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി)

നല്ല ഭാവി ഉണ്ട്... ആഹ മതി...നിനക്കു പാട്ട് പാടാന്‍ അറിയാവോ...??

അറിയാം ചേട്ടാ...

എന്നാ ഒട്ടും സമയം കളയണ്ട പാടിക്കോ ....

കൌസല്യ സുപ്രജാ രാമ പൂര്‍വ്വ സന്ധ്യ പ്രവര്തതെ...

ഇതെന്നാടാ വെങ്കിടേശ്വര സുപ്രഭാതം പാടുന്നത് അത് ഈ തൃസന്ധ്യ നേരത്ത്...വേറെ പാടെടാ...

മാനസമൈനെ വരൂ മധുരം നുള്ളി തരൂ....

നീ ശരിയാകില്ല...വേറെ ഒരു പാട്ടും കിട്ടില്ലെടാ...മൈക്കില്‍ ജാക്ക്സണ്‍ന്‍റെ ഏതേലും പാടെടാ...( അത് പുതിയ ശബ്ദം ആയിരുന്നു...)

ശബ്ദത്തിന്റെ ഉറവിടം അറിയാനായി ഞാന്‍ ഒന്നു പരതി...ഹോ കണ്ടു കിട്ടി..എല്ലിച്ച് നേരെ നില്ക്കാന്‍ ആരോഗ്യം ഇല്ലാതെ ഈ ശരീരത്തില്‍ നിന്നാണോ ഈ ഗര്‍ജ്ജനം കേട്ടത്....

അയ്യോ ചേട്ടാ അറിയില്ല..

ഓഹോ എന്ന മൈക്കില്‍ ജാക്ക്സണ്‍ന്‍റെ ഏതേലും രണ്ടു പാട്ട് എഴുതി പഠിച്ചു പാടി കേള്‍പ്പികണം...

ശരി ചേട്ടാ..

എന്നാ വേറെ പാടെടാ....

തംബുരു കുളിര്‍ ചൂടിയോ തളിരന്‍ഗുലി തൊടുമ്പോള്‍....

ഇവന്‍ ശരിയാകണ ലക്ഷണമില്ല...ഒരു പണി ചെയ് ഈ പാട്ട് പാടി ചായ അടിക്കെട്ടോ...

എന്‍റെ കിളി പറന്നു...ഏതേലും വേറെ പാട്ടു പാടികോളാമാരുന്നു...

ആഹ തുടങ്ങിക്കോ...

ഞാന്‍ ചായ അടിച്ചു കൊണ്ട് പാടാന്‍ തുടങ്ങി...അല്ല പാടി കൊണ്ട് ചായ അടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി...എന്‍റെ താള ബോധത്തെ ഞാന്‍ മനസ്സാല്‍ പ്രശംസിച്ചു...

ഒരു അഞ്ചു മിനിറ്റ്‌ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ നിറുത്തികോളാന്‍ പറഞ്ഞു...സമയം പോയത് അറിഞ്ഞിലാ...കഴിക്കാന്‍ പോകാമെന്ന് പറഞ്ഞു അവരെല്ലാം റെഡി ആയി..

ഞാന്‍ അപ്പോളും അവരുടെ റൂമില്‍ നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു...ബോക്സിംഗ് ചമ്പിയന്‍ ചോദിച്ചു...

നിനക്കു കഴികണ്ടെ...??

കഴിക്കണം...പക്ഷെ....

എന്നാ റെഡി ആകെടാ...

കോളേജ് ഗ്രൌണ്ട് കട്ട്‌ ചെയ്തു സ്പീഡില്‍ നടക്കാരുന്നു അവര്‍...ഒപ്പം എത്താന്‍ ഞാന്‍ കുറച്ചു കഷ്ടപ്പെട്ടു....

നീ നോണ്‍ വെജിറ്റേറിയന്‍ അല്ലെടാ....

ആ അതേ ചേട്ടാ...

എന്തായാലും ഇന്ന് നല്ല ഊണ് കഴിക്കാം...വാസുപ്പിടെ കടേല്‍ പോകാം...കുറച്ചു ദൂരം ആണേലും നല്ല ഭക്ഷണമാണ്....നല്ല പുളിശ്ശേരികിട്ടും ...

ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ലാ...വെട്ടാന്‍ കൊണ്ട് പോകുന്ന അറവുമാടിന്നു നല്ല പുല്ലും വെള്ളവും കൊടുക്കുമെന്ന് കേട്ടിടുണ്ട് പക്ഷെ ഇപ്പോ അത് മനസ്സിലായി....

വാസ്സുപ്പിന്നു പറഞ്ഞാല്‍ വാസുപിള്ളേടെ കട എന്നാണ്...കോളേജ് ഉണ്ടായ കാലം തൊട്ടെ ഉള്ള സര്‍വീസ് ആണ്....

കടയിലെത്തി...ചെറിയ തിരക്കുണ്ട്‌...എവിടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാലും കുറുക്കന്റെ ആര്തിയോടുള്ള നോട്ടമായിരുന്നു ....ഞാനോ ഒരു നേര്ച്ച കോഴി...ദൈവമെ....ഈ കഠിന സമയത്തെന്നെ ഒറ്റക്കാകല്ലെ...കടയിലെ ചേട്ടന്‍ എന്തൊക്കെയോ ഐറെമ്സിന്റെ പേര് പറഞ്ഞു ഞാന്‍ അതൊന്നും കേട്ടില്ല...

ഊണ് മതി ചേട്ടാ...(ഞാന്‍ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു)

പെട്ടെന്ന് കഴിച്ചു പക്ഷെ കൂടെ ഉള്ളവര്‍ കഴിച്ചു തീര്‍നിട്ടെ ഞാന്‍ എനിട്ടുള്ളു‌...ഇനി ഒറ്റക്കെങ്ങനും കൈ കഴുകാന്‍ പോയി ആരേലും എന്നെ തട്ടിക്കൊണ്ടു പോയലോന്നുള്ള പെടിയരുന്നു ഉള്ളില്‍ ‍...തിരിച്ചു റൂമിലേക്ക്‌ വരുന്നതിനിടയില്‍ അവര്‍ പലതും ചോദിച്ചു...അധികവും എന്‍റെ വീടിലെ കാര്യങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു...റൂം എത്തിയപ്പോള്‍ സമയം എട്ട്...അവര്‍ എന്തൊക്കെയോ പഠിക്കാന്‍ പോയി...തല്ക്കാലത്തേക്ക് രക്ഷപ്പ്പെട്ടു പക്ഷെ ആ രക്ഷപെടലിനു ഒരു ഒന്നര മണിക്കൂറിന്റെ ദൈര്ഖ്യമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു‌...

ഡാ അരുണേ....

ഞാന്‍ ഞെട്ടി കട്ടിലില്‍ നിന്നും ചാടി എണിറ്റു...

എന്താ ചേട്ടാ...

വിളിച്ചാല്‍ നിനക്കു വരാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ...അതോ ആനയും അമ്പാരിയും വേണോ?

ഞാന്‍ ചെന്നു...

അച്ഛനും അമ്മയും അധ്യാപകരല്ലെ അപ്പൊ നിനക്കു നല്ല ജനറല്‍ നോലെട്ജു ഉണ്ടായിരിക്കുമാല്ലെ...അതൊന്നു ടെസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാം...ഉത്തരം തെറ്റിയാല്‍ നിന്നെ ഞങ്ങള്‍ സെരിയക്കും...

എനിക്കു തല കറങ്ങണപോലെ തോന്നി...വീഴാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ അടുത്ത ഭിത്തിയിലേക്ക് ചേര്‍ന്ന് നിന്നു...

ഭാരതത്തിന്‍റെ പ്രധാനമന്ത്രി ആര്?

അടല്‍ ബിഹാരി വാജ്പേയ് ..

നിന്‍റെ മടിയില്‍ ഇരുത്തി ആണോടാ പേരിട്ടതു???

ആയോ അല്ല ചേട്ട...

എന്നാ കുറച്ചു ബഹുമാനത്തോടെ പറയെടാ...

ശ്രീ അടല്‍ ബിഹാരി വാജ്പേയ് ..

ആ.. കറക്ട്...

ഭാരതത്തിന്‍റെ പ്രസിഡന്റ്‌ ആര്?

ഡോക്ടര്‍ എ പി ജെ അബ്ദുല്‍ കലാം...

ആ.. കറക്ട്....ഭാരതത്തിന്‍റെ മുന്‍ പ്രസിഡന്റ്‌ ആര്?

ശ്രീ കെ ആര്‍ നാരായണന്‍....

ഹോ ഇവന്‍ ഒരു രക്ഷയും ഇല്ലാട്ടോ...പുലിയാ...എല്ലാം പടിച്ചിട്ടാ വന്നേക്കണത്...

ബി.ടെക് ഫുള്‍ ഫോം പറയെടാ...

ബാച്ചിലര്‍ ഓഫ് ടെകനൊലൊജി.....

സ്പെല്ലിംഗ് പറയെടാ...

ഞാന്‍ ഒന്നു പരുങ്ങി....

ബി എ സി എച് ഐ എല്‍ ഇ ആര്‍ ( bachiler )..

ഓഹോ ...സ്പെല്ലിംഗ് പോലും അറിയാതെയാണല്ലേ...ഒരു അമ്പതു തവണ എഴുതിട്ടു വാ....

ഞാന്‍ ഒരു പേപ്പര്‍ എടുത്ത്‌ എഴുത്തി തുടങ്ങി... ബി എ സി എച് ഇ എല്‍ ഓ ആര്‍ ‍( bachelor )...

ഡാ...എഴുതിയത് മതി...ഇവിടെ വാ...

ദേശീയ ഗാനം പാടെടാ..പക്ഷെ അമ്പത്തി രണ്ടു സെക്കെന്റിനുള്ളില്‍ പാടി തീര്കണം....

ഹോ ഭാഗ്യം പണ്ട് ടൈം കറക്ട് ആക്കി പാടിട്ടുള്ളതാ....

ജനഗണമന ....... ഞാന്‍ പാടി തുടങ്ങി....

കറക്ട് ടൈംമില്‍ പാടി തീര്‍ന്നു...അവര്‍ക്ക് സന്തോഷമായി...

കലാപരിപാടികള്‍ അവസാനിച്ചു....ഇനി നിനകെന്തെലും ചോദികാനുന്ടെല്‍ ചോദിക്കാം....

എനിക്കു ധൈര്യം പോരായിരുന്നു...എന്നാലും വീണ്ടും വീണ്ടുമുള്ള നിരബന്ധത്തില്‍ ഞാന്‍ എല്ലാവരുടെയും പേരും, വീടും, ബ്രാഞ്ചും ചോദിച്ചു....എല്ലാം കഴിഞ്ഞു , പോയി കിടന്നോളാന്‍ പറഞ്ഞു....

ആദ്യ രാത്രി ഫ്ലോപ്‌ ആയെങ്കിലും രണ്ടാമത്തെ രാത്രി കൂര്‍ക്കം വലിച്ചുറങ്ങി ..

ഖുര്‍ ... ഖുര്‍ ... ഖുര്‍ .. ഖുര്‍ .........

ഒരു സ്വപ് നം

2009-10-14T10:05:00.000+05:30

ഒരു തടി ബഞ്ചിലെ അറ്റത്ത്,,,, കൈകള്‍ രണ്ടും മടക്കി ഡസ്ക്കില്‍ വച്ച് അതിന്മേല്‍ തല ചായ്ച്ചു കിടകയാണ് ഞാന്‍ ....

എന്‍റെ കൈകള്‍ അനങ്ങുന്നില്ല..ശരീരം ചലിക്കുന്നില്ല ..... എങ്കിലും കണ്ണുനീര്‍ തുളളികള്‍ അടര്ന്നു വീഴാന്‍ മറന്നിരുന്നില്ല ...ഏതോ ജന്മത്തെ പാപമെന്നോണം പലതും ഓര്ത്തു അടക്കിപിടികാനാവാതെ ഞാന്‍ വിങ്ങുകയാണ്.....

എന്‍റെ ഞരക്കം ക്ലാസ് മുറിയിലെ ചുവരുകളില്‍ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചുവോ..... അലയടിക്കുന്ന നേര്ത്ത കാറ്റുകള്‍ അറിയുഞ്ഞുവോ??.... ഗദ്ഗദം ഉയര്ന്നു കേള്ക്കാന്‍ തുടങ്ങവെ.....

എന്‍റെ ചുമലില്‍ ഒരു കൈ സ്പര്ശം... ഞാന്‍ ഉണരാന്‍ വൈകിയോ ?? എന്‍റെ ഹൃദയസ്പന്ദനത്തിന്‍റെ വേഗം കൂടിയോ?? ...ഞാന്‍ ..തല ഉയര്ത്തി.. ' ശ്രീ '..എന്ന ഇടറുന്ന ആ ധ്വനി എന്‍റെ കണ്ണീരിനെ നീരാവി ആക്കിയതു പോലെ തോന്നി.... ആ കണ്ണുകള്‍ എന്നെ ഉറ്റു നോക്കുന്നു..... ആ കൈകള്‍ എന്നെ മുറുകെ പിടിച്ചപോള്‍ തലോടിയപോള്‍ എന്തോ എന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന തോന്നല്‍ ...

ഞാന്‍ ചിരിച്ചു....

സ്നേഹത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടത്തിനിടയിലെ വഞ്ചനയുടെയും യാതനയുടെയും അവഗണനയുടെയും അനുഭവങ്ങള്‍ പുലമ്പവേ പൊട്ടി കരഞ്ഞ എന്‍റെ കണ്ണുനീര്‍ ഒപ്പി എന്നോട് പറഞ്ഞു...ഇനി കരയരുത്. ഞാന്‍ ഉണ്ട് ....ആ വാക്കുകള്‍ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം തന്നു....

പിന്നെയുള്ള എല്ലാ നാളുകളും എനിക്ക് കൂട്ടായി.....ഒരു കാറ്റായി......ഒരിക്കലും തോരാത്ത മഴയായി.......ഈശ്വരന്‍റെ നിധിയായി.......ഞാന്‍ കാത്തു സൂക്ഷിച്ചു.. എന്നെ സ്നേഹം കൊണ്ട് മൂടി.....ഞാന്‍ ഒരു പൂമ്പാറ്റയായ് പാറി.... എന്നും ഇതു പോലെ ആയിരിക്കണം എന്‍റെ ജീവിതം എന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു.... ഇനി എനിക്ക് വേറെ ആരും വേണ്ട എന്ന് മനസ്സില്‍ ഉറപ്പിച്ചു ...എന്‍റെ ഉള്ളില്‍ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ നാമ്പ് പൊട്ടി മുളക്കുന്നുവോ???

കാലചക്രത്തിന്റെ ചലനം ഞാന്‍ അറിയുന്നില്ല ......

പെട്ടെന്ന് അതാ എന്‍റെ സന്തോഷം തുളുമ്പുന്ന ജീവിതത്തെ കീറി മുറിച്ചൊരു ഗര്‍ജനം....സൈലെന്സ് പ്ലീസ്....

ബ്ലോക്ക് ഡയഗ്രാമുകള്‍ ബോ ബോര്‍ഡില്‍ തെളിഞ്ഞു മാഞ്ഞപോഴും ഞാന്‍ ആ യാന്ത്രിക ലോകത്തായിരുന്നു....എപ്പോഴൊക്കെയോ യാഥാര്ത്യമായെങ്കില്‍ എന്ന ചിന്തയും.....

ക്ഷണികമായൊരു വിട

2009-10-13T14:16:00.000+05:30

കൊടും താപം പേറുന്ന സൂര്യ തേജസിനും നിര്‍മ്മലവും ശീതളവുമായ ചാന്ദ്രരശ്മികും സ്വന്തമായ നീ ...എന്നും വിഷാദമൂകയായിരുന്നു..

ആകാശ നീലിമയില്‍ നിന്‍റെ പുഞ്ചിരി അരുണ വര്‍ണമായി പ്രകൃതിയെ തഴുകിയപോഴും , നിന്‍റെ ശോണിത വര്‍ണത്തില്‍ പ്രകൃതി നവ വധുവിനെ പോലെ ഒരുങ്ങിയ പോഴും നീ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല നിന്നെ സ്നേഹികുന നിന്‍റെ കളികൂട്ടുകാരന്‍ നിന്‍റെ ചിത്രം കടലാസുകളില്‍ കോറിയിടുവാന്‍ ശ്രമികുന്നു എന്ന് ...

മേഘങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ നീ ഒളിച്ചപോഴും മഴവില്ലിന്‍ വര്‍ണത്തില്‍ നീ മാഞ്ഞപോഴും നിന്നെ ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നു ..

യാന്ത്രികമായ ഈ ജീവിതത്തിന്‍ ചുഴികളില്‍ ഞാന്‍ വഴുതി വീണപോഴും സത്യങ്ങളില്‍ നിന്നും പലായനം ചെയ്തപോഴും ഞാന്‍ നിന്നില്‍ നിന്നും അകലുകയായിരുന്നോ?? എനിക്ക് അറിയില്ല ...

പിന്നീടെപോഴോ ഞാന്‍ നിന്നെ ഓര്‍ത്തു..ഗഗന രാജാകുമാരിയായ നിന്നെ എനിക്ക് മറക്കാന്‍ പറ്റുമോ???കഴിയില്ല...

നിന്‍റെ വരവ് കാലചക്രത്തിന്‍റെ തുടിപ്പുകള്‍ തുടി കൊട്ടി പാടും പോലെയാണ് .ജീവസ്പന്ദനങ്ങളെ സ്വസ്ഥാനളില്‍ എത്തിക്കുനത്തില്‍ നിന്‍റെ പങ്ക് അദൃശ്യമായ വഴി കാട്ടിയെ പോലെയാണ് ..

നിന്നെ തഴുകി വരുന്ന കാറ്റിനോട് നീ എന്‍റെ കഥകള്‍ പറഞ്ഞു..

മേഘങ്ങളില്‍ നിന്‍റെ ജീവിതം നീ ഒളിപ്പിച്ചുവച്ചു..എന്തിനായിരുന്നു.... ? നീ എന്നും എന്‍റെ നല്ല മിത്രം ആയിരുന്നില്ലേ.????..ഞാനെനും നിന്നെ ആരാധിച്ചിരുന്നു.. നിന്‍റെ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിച്ചിരുന്നു..നിന്നോട് ഞാന്‍ എന്നും എന്‍റെ ജീവിതം പങ്ക് വച്ചിരുന്നു.. പലതും നിന്‍റെ അടുത്ത് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു..പക്ഷേ കൂടുതലും എന്‍റെ സങ്കടങ്ങളായിരുന്നു...നിന്‍റെ സാന്ത്വനപ്പെടുത്തലുകള്‍ നിര്‍മ്മലമായ ശോണിത രശ്മികള്‍ ആയിരുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ അറിയുന്നു ...

വര്‍ണ്ണ വിസ്മയങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ നിന്നെ കവികള്‍ വര്‍ണ്ണിച്ചപോഴും..നിന്‍റെ സൗന്ദര്യം ഒപ്പി എടുത്തപോഴും നീ സന്തുഷ്ട്ടയാണ് എന്ന് നടിക്കുകയായിരുന്നു..പക്ഷെ നിന്‍റെ വിഷാദം തുളുമ്പിനിന്ന അന്തരംഗങ്ങളെ ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നു..എങ്കിലും നിന്‍റെ വിഷമങ്ങള്‍ പകുത്തെടുകാന്‍ എനിക്ക് സാധിച്ചില്ല.. നിനക്ക് തോന്നാം ഞാന്‍ കഠിനഹൃദയനാന്നെണ്.. പക്ഷെ കാലം എനിക്ക് എന്നും ദുഃഖങ്ങളെ നല്കിയിട്ടുള്ളൂ.. അതിനാല് ഞാന്‍ മൗനം അവലംബിച്ചു..

നിന്നെ ഞാന്‍ എന്നും എന്‍റെ പ്രീയപെട്ടവര്‍ക്കായി വര്‍ണ്ണിച്ചു കൊടുത്തിരുന്നു..നിന്‍റെ ഗമനാഗമങ്ങള്‍ അവരുടെ ജീവിതത്തില്‍ വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങള്‍ ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നു....ഞാന്‍ ചോദിക്കാന്‍ മറന്നു, നിനക്ക് പ്രീയപെട്ടവര്‍ ആരൊക്കേയാണ്.. നിന്‍റെ പ്രിയപെട്ടവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഞാന്‍ ഉണ്ട് എന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു..എന്തായാലും ഒരു കാര്യം പറയാം .നീ എനിക്ക് വളരെ പ്രിയപ്പെട്ടവള്‍ ..എന്‍റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്ത്..എന്‍റെ ഹൃദയത്തോട് ചേര്‍ന്നു നില്ക്കുന്ന എന്‍റെ സ്വന്തം സുഹൃത്ത്....നിനക്ക് തോന്നാം എന്താന്ന് അങ്ങനെയെന്ന്....നീ ഒരിക്കലും എന്നോട് ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല ,വാക്കുകളാല്‍ സാന്ത്വനിപ്പിച്ചിട്ടില്ല ..പക്ഷെ നിന്‍റെ കിരണങ്ങള്‍ എന്നും എനിക്ക് സാന്ത്വനമേകിയ തലോടലുകള്‍ ആയിരുന്നു..

എന്‍റെ പ്രീയപ്പെട്ടവരെല്ലാം എന്നെ തള്ളി പറഞ്ഞപ്പോള്‍ നീ എന്നെ ഹൃദയത്തോടു ചേര്‍ത്ത് ആശ്വസിപിച്ചു..കാലത്തിന്‍റെ കുത്തൊഴുക്കില്‍ ഞാന്‍ പരിചയപ്പെട്ട എല്ലാവരും അവസരം കിട്ടിയപോഴെല്ലാം എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു ..അവരൊക്കെ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്ന ,എന്‍റെ സ്വന്തം ,എന്നെനിക്ക് തോന്നിയവര്‍ ആയിരുന്നു ..പക്ഷെ ഒരിക്കല്‍ പോലും നീ എന്നെ മറന്നില്ല,എന്നെ തനിച്ചാക്കിയില്ല...എന്നോട് പരിഭവപ്പെട്ടില്ല..

തിരിച്ചറിഞ്ഞ കാലം തൊട്ടേ നീ എന്‍റെ കളിക്കുട്ടുകരിയയിരുന്നു..എന്‍റെ കാലടികള് ഉറപ്പിച്ചു വച്ച് നടക്കാന്‍ പഠിച്ചപോഴും,പിന്നീട് ഓടിയപ്പോഴും..നീ എനിക്ക് ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.അറിയാതെ നമ്മുടെ ബന്ധം വളരുകയായിരൂന്നു.എന്‍റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ നിര്‍ണ്ണായക നിമിഷങ്ങളിലും നീ ഭാഗഭാഗത്വം നേടിയിരുന്നു... ഇന്ന് നീ എന്നോട് പിണക്കമാണെന്നു തോന്നുന്നു..അല്ലെങ്കില്‍ എന്തിനു വര്‍ഷമേഘങ്ങളുടെ പിന്നില്‍ നീ ഒളിച്ചു..നമ്മുടെ സൗഹൃദം താളുകളില്‍ വരച്ചിടാന്‍ ശ്രമിക്കയായിരുന്നു ഞാന്‍..നിന്നെ ആയിരിക്കണം അതു ആദ്യം വായിച്ചു കേള്പ്പിക്കേണ്ടത് എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു..പക്ഷെ നീ എന്‍റെ പ്രതീഷകള്‍ തെറ്റിച്ചു..

എന്‍റെ പ്രീയപ്പെട്ടവര്‍ നിന്നെ ഈ വരികളില്‍ കൂടി അറിയും.നമ്മുടെ സൗഹൃദം അവര്‍ക്കൊരു പുതുമയായിരിക്കും..പക്ഷെ അവര്‍ക്ക് തെറ്റി , വാക്കുകള് കൊണ്ട് നിന്നെ വര്‍ണ്ണിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച ഞാന്‍ മഠയനാണ്..നിന്‍റെ സ്നേഹം അതിന്‍റെ ആഴവും പരപ്പും..ഹൃദയത്തില് തങ്ങിനില്ക്കുന്ന ആ സ്നേഹത്തിന്‍റെ ആര്‍ദ്രത ഒരിക്കലും വാക്കുകളാല്‍ വിശദീകരിക്കാനോ ചിത്രീകരിക്കാനോ കഴിയുകയില്ല..എങ്കിലും എന്‍റെ പ്രീയപ്പെട്ട ' സന്ധ്യേ ' ..നിനക്കായ്..

ഹേ ഗഗനരാജകുമാരീ.......നീ എന്നും എന്‍റെ സ്വന്തമായിരിക്കണം..എന്‍റെ ജീവിതത്തിലെ സുഖദുഃഖങ്ങള്‍ പങ്കുവെക്കാന്‍ ഞാന്‍ നിന്‍റെ സാമീപ്യം ആഗ്രഹിക്കുന്നു....എന്‍റെ സ്നേഹാര്ദ്രമായ സ്വകാര്യങ്ങളൂം....., മിഥ്യകളായ സ്നേഹവാക്കുകളും .....,അവയില്‍ കെട്ടിയുയര്‍ത്തിയ ആഗ്രഹങ്ങളും ..... ,എന്നെങ്കിലും നടക്കും എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന സ്വപ്നങ്ങളൂം......, നിന്‍റെ കൈകളില്‍ ഏല്പ്പിക്കൂന്നു.നിനെ ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു....എന്‍റെ മനസ്സില്‍ എന്നും നീ അനശ്വരയായ എന്‍റെ കളികൂട്ടുകാരിയായിരിക്കും..നീ എനിക്ക് ഒപ്പം എന്നും ഉണ്ടാകും എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ......വിശ്വസത്തോടെ......എന്‍റെ ' സന്ധ്യേ ' വിട...ഇനി ഒരു സമാഗമം വരെ ക്ഷണികമായൊരു വിട .....

വന്ദനം

2009-09-16T16:19:00.000+05:30

ഗണേശ സ്തുതി

ഗജാനനം ഭൂത ഗണാദി സേവിതം

കപിത്ത ജംഭൂ ഫലസാര ഭക്ഷിതം

ഉമാസുതം ശോക വിനാശ കാരണം

നമാമി വിഘ്നേശ്വര പാദപങ്കജം

സരസ്വതി വന്ദനം

സരസ്വതി നമസ്തുഭ്യം

വരദേ കാമരൂപിണി

വിദ്യാരംഭം കരിഷ്യാമി

സിദ്ധിര്‍ഭവതു മേ സാദാ

ഗുരു വന്ദനം

ഗുരു ബ്രഹ്മ ഗുരു വിഷ്ണു ഗുരു ദേവോ മഹേശ്വര

ഗുരു സാക്ഷാല്‍ പരബ്രഹ്മ തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരവേ നമഹഃ

വിഘ്നങ്ങള്‍ നീങ്ങുവാനായി വിഘ്നേശ്വരനെ സ്മരിക്കുന്നു
അനര്‍ഗനിര്‍ഗ്ഗളമായ വക്ധോരണിക്കായി വാഗ്ദേവതയെ നമിക്കുന്നു

അളവില്ലാത്ത അറിവിന്നായി ഗുരുപാദങ്ങളെ പൂജിക്കുന്നു

മനസ്സില്‍ നിറയുന്ന ആശയങ്ങളെ ആത്മശന്തികായി കുറിക്കുന്നു